Ik heb het vaker geschreven en veel vaker tegen vrienden, familie en verwanten verteld: ik vind de Giro d' Italia (GDI) over het algemeen een mooiere (ritten) wedstrijd dan de Tour de France (TDF). Ik besef best dat de TDF belangrijker is, omdat er veel meer geld in omgaat en er een hele hoop meer media aandacht voor is. (Zelfs onze NOS zendt fragmenten van de TDF uit, nou dan moet het wel groots zijn, want meestal wordt wel zeven uur Wimbledon of Roland Garros tennis uitgezonden. Van die zeven uur ligt het spel dan vaak zes uur stil, wegens regen of omdat de tedere en kwetsbare tennisspelertjes al drie minuten een balletje, met veel gekreun en gesteun, hebben geslagen en nu absoluut een minuutje moeten rusten, hoor. Nu ja, ik ben geen echte liefhebber van dat spelletje. (Dat wisten we niet, vertel, vertel! mis quote ik Bertje Vis)
Maar goed, de Giro. Door onze taalgenoten wordt ze wel uitgezonden en van goed en vaak humoristisch, maar ook en vooral van gedegen commentaar voorzien. (Nee, nee, ik ga niet meer over Dijkstra en Ducrot katten, dat heb ik vaker gedaan. Ik heb mijn critici H & B's advies opgevolgd: 'Laat het gaan, man.' Was vroeger de Giro het arme broertje van de TDF, daar is tegenwoordig niets meer van te merken. Ik bedoel dan niet het prijzengeld of zo, maar het strijdverloop. De tendens van de afgelopen jaren is dat de GDI meer zware ritten en meer gemene beklimmingen heeft en dus veel selectiever (zwaarder) is dan de TDF, waar, volgens mij, tegenwoordig meer ritten op 'het lijf' van een populaire TDF winnaar worden geschreven. Ik kan het mis hebben, natuurlijk, ik beschuldig niets of niemand, maar het valt wel op.
In ieder geval, deze GDI is tot nu toe een pracht wedstrijd. Er werd gestreden, aangevallen, gevallen en gewonnen. Strijd is altijd de kern van elke wielerkoers, natuurlijk. Aanvallen dus ook en vallen is daaraan inherent. Nee, als fietser wil ik dat ook niet, dat vallen. Ik ben te vaak op mijn smoel gegaan en weet dat je dan helemaal not blij bent, integendeel, maar dat begrijpt een ieder.
Dingen die me zijn opgevallen en niet alleen tijdens de GDI. Ik heb het gevoel, de gedachte, het vermoeden, noem het zoals je wilt, dat 'Het Nieuwe Wielrennen' nu eindelijk is begonnen. Met deze zin praat ik Maarten Ducrot na, die die kreet al een jaar of wat bezigt. Maaar ik ga nu even van een paar willekeurige uitslagen van het afgelopen voorjaaar uit. Gatto wint Dwars door Vlaanderen, Martin wint Luik-Bastenaken-Luik, ouwe krijger Ciolek wint de Primavera en Kreuziger doet dat in de Amstel Gold Race. Toch geen hele grote namen, als je me daarin kunt volgen. Al die hele grote namen komen niet echt, Cancelara uitgezonderd, in de stukken voor. Ook in de GDI zie ik de 'voormalige boefjes' als De Luca en zo niet op het voorplan treden. Allemaal mannen die ooit een straf hebben uit moeten zitten voor al dan niet bewezen gebruik van middelen die niet strookten met de bedoeling van de schone sport.
Hoewel Wiggins en Hesjedahl brandschoon zouden zijn, rijden ook zij geen deuk in het bekende pakje.
Het feit dat Gesink nu derde staat in het klassement, zegt wel wat. Ook Kelderman en Kruiswijk doen het uitstekend. (Nu ja, Gesink is een 'brekebeen', letterlijk en figuurlijk, so, don't count your blessings, maar voorlopig toch kunnen we hopen?)
Ik bedoel dus dat het best eens zo kunnen zijn dat die voormalige boefjes terug zijn gekomen van hun extra stimulatie en nu 'sec' en op eigen kracht rijden en dus niet zo geweldig zijn als ze doen voorkomen! Neem even de tijdrit die door een behoorlijk onbekende Brit werd gewonnen, voor bijvoorbeeld een klepper als Millar, (ik noemde Wiggins al) die wel toegegeven heeft gebruikt te hebben!
Over Wiggins, het is zelfs zo triest met hem gesteld dat Eddy, baron Merckx, de Belgische Jan Jansen, zich ermee bemoeit.
Somber en negatief, ja, een beetje wel, maar ik denk, ik weet dat het goed gaat komen met de sport, de enige en echte sport, maar dat is mijn stokpaardje.
Wat verder opvalt is dat er baarden en snorren (terug) komen in het peloton. Heb je het gezien? Cavendish heeft een forse baard, er zijn meerder coureurs met gezichts-begroeiing. Dertig jaar geleden was Urs Freuler, een Zwitser die voor een Italiaanse ploeg reed, Atala, een ploeg met blauw wit gestreepte gevangenis shirts, een uitzondering in de sport. In de beginjaren van het fietsen droegen natuurlijk alle coureurs knevels, maar dat is, met het scheren van de benen, geschiedenis geworden.
Nog een opvallend ding is, is dat de banaan terug is in het peloton. Ik zie heel veel coureurs zo'n kromme gele suiker bom uit de achterzak halen tijdens een rit, al dan niet na de bevoorrading. En ook in het toerfietsen is men een beetje van de dure gelletjes en zooi afgestapt en gaat men meer en meer terug naar de pure natuur. Ik zal dat binnenkort ook maar eens doen. Ik leef tijdens mijn fietstochten eigenlijk op een fruitreepje, al dan niet van de Vomar of van de Appie.
Maar, ik let ook op het weerbericht en momenteel zitten er geen grote fietstochten aan te komen, vreees ik.
--later meer--
Geen opmerkingen:
Een reactie posten