Barrage De Verney, binnenkort te bewonderen in het theater!
Vandaag begon de tour in het echt zeg maar. Behalve de korte klim naar La Planche was het voornamelijk lange en wat saaie etappes brak het vuur opeens uit, werden de kolen opgestookt. Een fantastische spannende en mooie etappen tussen Dole en (ski) Station des Rousses volgde. Er werd gereden, er werd aangevallen, er werd koers gemaakt. Het plan van Robert Gesink slaagde! Hij had zich bewust vaak laten afzakken om tijd te verliezen, een vreemde paradox, natuurlijk. Je moet geen tijd verliezen in eeen ronde maar juist tijd zien te pakken. 'Nee', zei hij, 'ik ben me gaan herbronnen. (naar woord, overigens) Ik wil niet meer gaan voor de winst in de grote ronde, maar om ritten te pakken. Dat lukte hem wonderwel het afgelopen jaar in de VDE. Hij won daar de etappe naar de legendarische Col d' Aubisque. Toen moet hij op het idee gekomen zijn om alleen maar voor ritten te gaan en niet meer voor winst in grote rondes. Kennelijk had hij door dat hij meer klimmer dan rondecoureur was.
Enfin, de vaart zit erin, het hele peloton is verbrokkeld over twintig of zo kilometer, het groepje waarin oud groene trui drager Demare zich in bevindt ligt op eeen gegeven moment zestien kilometer achter de kopgroep.
Dan schiet de vlam echt in de pan, op de een na laatste klim. Vier mannen zijn weg, waaronder Calmejean, Gesink en Roche, zoon van. Op de laatste klim maakt Calmejean zich los en, hoewel hij nog krampen krijgt, wint hij de etappe met 37" op Gesink. Maar: een geweldige prestatie van de 'Adelaar van Varsseveld' en ja, gewoon smerig goed gereden en ja, natuurlijk ook een hele blije sponsor.
Het beeld van de dag: Froome, in het geel, duikt, na eeen stuurfout van zichzelf of van Geraint Thomas, pardoes het schoekeloen in. Een maf gezicht eigenlijk, een Froome die een fout maakt. Na de val van enige dagen her, is dit al zijn tweede wapenfeit. Betekent dit dat hij niet helemaal goed zit? Dat er, zoals De Cauwer en Wuyts zeiden, barstjes in het Sky pantser komen? Mag ik eerlijk zijn? Ik hoop het. De Robobikes zijn niet aan mij besteed en ik hoop dat er meer emotie komt bij het rijden van de TDF door Sky!
Mijn eigen fietsmoment is niet van vandaag. Het plensde vanmorgen ongenadig in mijn stad. Ik keek na wat herhalingen en we gingen boodschappen doen. Maar goed, ik heb, hoe kan het anders, ook een herinnering aan een (ski) Station en wel aan het Station d' Oz.
Dat is een Ski station, zoals men dat dan noemt en mijn ploegleider van toen had dat uitgezocht als basis. Om daar te komen moesten we eerst via de Barrage de Verney, zie boven. Een hele smerige klim tegen een hele steile stuwdam op. Daarna moesten we ook nog eens naar het station d' Oz. Enfin we reden met de auto, fietsen op het dak, dus ja, het kwam wel goed.
De dag daarop deden we de afzink van Oz naar Allemont, gingen naar de Col d' Ornon, niet mijn eerste echte en heuse TDF Col ooit, overigens. De eerste was de Col de Trintelen, een klimmetje nabij Simpelveld, dat wel pijn doet, maar een 'loper' is. We dalen de Col af in een noodweer en ik krijg door dat ik goed kan dalen. Hoewel het water stroompjes maakt op het asfalt, komt mijn snelheid nooit onder de 60 en het is alleen maar mijn ploegleider, Frits, die me voorbijsteekt. Beneden moeten we natuurlijk alleen nog maar de stuwdam op en naar huis naar Station d'Oz en ja, daar ga ik helemaal stuk, op die klim. Bij een begraafplaats houd ik halt en wil me zelf begraven, maar een Caballero doet me doorgaan.
De dag daarop 'doen' we de echte Alp. Ik rijdt in anderhalf uur, vrij ontspannen, overigens naar boven. Alp d' Huez is geen hele zware klim, ze is 3 kilometer tegen acht procent gemiddeld. Het gaat. Het zijn wel 21 bochten, met veel fietsend volk, soit. Boven heb ik een feestje. Op de terugweg, via Bourges d' Oisan, moeten we weer die Barrage op en weer naar station d' Oz. De weg naar het stuwmeer is dodelijk, de klim naar Oz is zelfmoord. Waar de Alp dertien kilometer aan 8 procent is, is de klim naar het skistation acht kilometer aan dertien procent!
Mijn gabbers gaan nog wat tochten maken, maar laten zich vanaf het begin van de klim wel door mij, met de auto, ophalen, zo slopend is die rit naar boven. Ik verwacht dus ooit eens een keer een aankomst bij het station d' Oz.
Nieuwsgierig naar mijn avonturen in de bergen? Lees: De Berg. Het boek dat ik over die hele onderneming heb geschreven!
Morgen: veel klimmen, heel veel klimmen. Morgen gaan we de TDF in een ander licht zien, denk ik!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten