HEETVAN DE NAALD/HEET VAN DE NAALD/LAATSTE NIEUWS/LEEST DIT ALLEN
Mike Teunissen (Ysselsteyn, 25 augustus 1992) is een Nederlands wielrenner en veldrijder die anno 2019 rijdt voor Team Jumbo-Visma.
Hij begon in 2002 met wielrennen. Na een aantal eerder successen, zoals
een derde plaats op het Nederlands kampioenschap op de weg, een tweede
plaats op het NK veldrijden, en een vierde plaats op het Europees
kampioenschap veldrijden voor junioren in 2009, deed Teunissen op 30
januari 2011 van zich spreken tijdens het wereldkampioenschap veldrijden bij de beloften. Hij werd hier tweede, na Lars van der Haar.
In 2012 werd hij Europees kampioen bij de beloften. In 2013 volgde hij
Van der Haar op als wereldkampioen bij de beloften. Op 6 juli 2019 won
Teunissen de eerste etappe van de Ronde van Frankrijk 2019. Daarmee werd hij de eerste Nederlandse geletruidrager na Erik Breukink in 1989. Teunissen is lid van Wielervereniging Schijndel.
Goed, nu kennen jullie, lieve en geïnteresseerde lezertjes hem ook een beetje. Mike Theunissen dus. De totaal onverwachte winnaar van de eerste etappe van deze TdF en ja, dus ook de totaal onverwachte winnaar van de eerste gele trui in deze T.
Laten we eerlijk zijn: een week of wat voor de start werd de Nederlandse hoop op een Gele Trui behoorlijk de hoop ingeslagen doordat ons aller hoop, Tom Dumoulin, nog steeds veel last had ven een knie blessure. Nu ja, we hebben meerdere ijzers in het Hollandse, nu ja, Vaderlandse vuur, maar echt overtuigend zijn die dan ook weer niet. Nu ja, Steven Kruijswijk en Wilco Kelderman zouden wel hoge ogen kunnen scoren in de eindafrekening in Parijs op de 28ste van deze maand, maar heel erg zeker daarvan was de wielersport "kenner/liefhebber" daar ook niet van.
Maar goed: de eerste etappe zou in een sprint eindigen en ja, wie was nu de, bijna, beste sprinter ter wereld? Die kleine Mokumer, Dylan Groenewegen. Ik heb hem wel eens, "in the flesh" zien rijden, hij woont niet ver van me af, en ja, de man is gewoon een super topper.
De etappe was niet extreem lang, Greg Vanavermaet haalde de bollentrui binnen op de Muur van Grammont, nu ja Geraardsbergen dan, en liet zich, na een lange vlucht, uitbollen.
Het peloton leek wat uit elkaar te vallen, maar alles kwam samen en de 'kroniek van een aangekondigde massa sprint' was een feit. Die sprint zou dus gaan tussen: Sagan (11), Cobrelli (43), Groenewegen (84), Bol (143) en Ewan (161), tussen haakjes zijn de rugnummers, kijk uit naar die gasten, er komen meer sprintetappes.
Maar ja, zoals dingen gaan, gaan dingen en bij een vrij forse valpartij viel Groenwegen met een akelige smak tegen het Brusselse asfalt, einde verhaal dus voor de hoop op een NL zege en eventuele Gele Trui.
De restanten van het peloton stevenden met ontzagwekkende snelheden op de meet af. Ik heb zelf wel eens de negentig per uur aangetikt op de fiets, maar dat was, uiteraard, in de afzink van een berg, maar die mannen trekken tegen de zeventig per uur, op het vlakke, zelfs iets licht bergop, door!
Sagan trekt aan en ja, het is "kat-in-het-bakkie" voor hem denk je dan, als kenner. Maar: tot ieders totale verbazing komt daar ene Mike Teunissen, zie boven, die pas zijn tweede TdF rijdt, daar met een millimeter spurt over heen! Zege voor een mede lander, de eerste Gele Trui sinds dertig jaar in een Nederlandse ploeg en dat ook nog voor een Nederlander. (Rabobank had natuurlijk Rasmussen al in het geel gehad, maar die was uit de Ronde gezet, da's een heel verhaal en hier niet van toepassing.)
Ging ik uit mijn dak? Danste ik op de tafel, het huis rond en op de banken? Nee. Ik was te stomverbaasd dat Teunissen het haalde om gek te worden. Inwendig was/ben ik natuurlijk helemaal groots, maar het moment was te ver verwijderd van mijn besef, op dat moment.
Nu ja, nu, vanavond, is het anders: de ene Ketel 1, van vriend Frans geleerd, na de andere, sliks, hups, sloks, versweint in het jeelgat, zuks, nee, hoor.
Maar ja, ik ben reuze blij, dit is een uitkomst die niemand had verwacht, zelfs de ploegleiders van "Lotto-Jumbo-Visma" niet! Helaas zal die trui van korte duur zijn. Morgen is er een ploegentijdrit in Brussel, en fraai parkoers, maar de LJV ploeg zal het geel niet kunnen behouden. Ik denk dat morgen Valverde in die trui zal staan. Nu ja, hopen mag altijd, natuurlijk.
Nog even, nu ja, ik heb genoeg tijd voorlopig, hoor, over 'vergeten' coureurs, een deel van de Blogs die ik gisteren opstartte.
Zegt "Jesper Skibby" jullie nog iets? Waarschijnlijk niet veel, maar da's begrijpelijk. Even een opfrissertje dan. Jesper Skibby werd in 1964 geboren in Denemarken. Zijn vader, Willt, fietste al eens op de Olympische spelen en zijn zus,Karina, deden dat ooit ook. Skibby werd prof bij het, helaas vergeten, team van TVM, een ploeg waar kerels als Bart Voskamp en Jeroen Blijlevens ook voor reden. Skibby reed van 1989 tot 1997 voor dat team en stopte met professioneel fietsen in 2000. Hij was een goede prof en behaalde in alle drie grote rondes een etappe zege.
Maar goed, in 1987 reed hij nog voor een klein Belgisch ploegje, Roland-Skala, een vroegere vorm van Skala-Shimano, waar "De Kneet" nog voor zou rijden. Enfin, in de Ronde van Vlaanderen van 1987 ging het aanvankelijk helemaal goed voor hem. Hij reed in een lange ontsnapping en had er al 180 kilometer opzitten toen hij de Koppenberg over moest. De Koppenberg is een gevreesde puist, bij alle coureurs, met sterkte stijgingspercentages en het is ook nog eens een slecht onderhouden kasseien pad. De kracht vloog uit zijn benen, hij hoorde 'de adem van het peloton' al in zijn nek, maar opgeven of zo, nee, dat doen Denen niet.
Maar goed, op die beklimming had hij het heel zwaar en hij glipte en kwam half liggend in de berm van die holle weg terecht. De koersdirecteur, ene Jacques Martens, die slechts op een aantal meters achter onze Deen reed, keek, staande vanuit het open dak van zijn voertuig, met een arrogante blik, naar de gevallen held, zag dat het peloton er aan kwam en gaf de opdracht aan zijn chauffeur om door te rijden.
Dat deed die man ook dus en kraakte met zijn rechter voor- en achterwiel de fiets van Skibby, die geheel ontredderd achterbleef. Ik had nog nooit zo iets gezien en ja, de duizenden mensen die tv keken, de mensen die er bij waren deden een lang en veel gehoord; "Foert" en "Awoert" opgaan, een 'onomatopee', om maar eens iets duurs te zeggen, maar de klank nabootsing van de geluiden van op een toilet, waren duidelijk.
Arme Jesper.
Nee, hij was ook geen schone coureur, bestonden die toen? Hij gaf, na zijn, goede, carriere toe dat hij wel van alles geslikt/gebruikt had. Ok, het zal dan wel. Maar ik heb wel altijd schik gehad in die kleine Deen.
Dus ja, een fantastisch Nederlands succes en: als de voetbal dames morgen ook nog eens het WK winnen, dan is onze sport zomer al goed toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten