De etappe van vandaag eindige op "La Planche des Belles filles"* en ik had me er echt voor neergezet, vanmiddag. Want ik hoopte op vuurwerk en ja, dat kwam er, natuurlijk pas tegen het einde van de etappe, zoals altijd hoor. Het werd ook de etappe waar de Nederlandse droom op een derde TdF overwinning uit elkaar spatte, helaas.
Goed, zoals gewoonlijk was er een sterke kopgroep weg, met onder andere Tim Wellens, de man in de bollen, die zich goed staande hield in die rit en veel punten pakte onderweg. Om te zeggen dat het heuvelachtig was, is te zwak uitgedrukt. Het was een super lastige etappe, met heel veel klimwerk en continu draaien en keren en op je hoede zijn.
Het decor was meer dan fraai. De Vogezen zijn dan ook meer dan fraai. Het gebied is een door allerlei legers van allerlei volkeren, lees *, eeuwen lang betwist en veranderde vaak van 'eigenaar', zeg maar Het was Frans/Duits/Frans/weer Duits en nu weer Frans. Dat is ook wel duidelijk als je plaatsnamen als 'Guebwiller', Lautenbach, Goldbach-Altenbach en meer van die plaatsnamen in aanmerking neemt! Maar een fraaie omgeving allemaal, en ja de ASO heeft met TdF heeft weer eens een fraai stuk van hun land goed in beeld laten brengen.
Op het einde, naar de (bijna) onmenselijke beklimming van die laatste berg, gaat Dylan Theuns, een sympathieke Vlaming, die door zijn ouders vernoemd is naar Bob Dylan (hoe erg kan je als ouder zijn) neemt de vreselijk steile en ongeplaveide stukken, van soms 24 procent, als snelste en wint de etappe. De Italiaan Ciconne wordt nummero due en neemt , vreselijk verrassend, het geel over. (Nu ja, zo verrassend is het ook weer niet, Gulio veroverde dit jaar de bergtrui in de GdI.)
Tijdens de slotklim gooit Geraint Thomas, de nummer een van vorig jaar, zijn kaarten op tafel. Hij rijdt weg van de beoogde TdF winnaar Bernal en pakt seconden op zijn ploegmaat.
Steven Kruijswijk verliest hier en vandaag de TdF, maar toont zich nog vol vertrouwen. Ja, je moet wat zeggen, nietwaar! Wilco Kelderman, de andere gedoodverfde aspirant winnaar geeft maar liefst 18 minuten toe en ja, hij zal, met een goede dag, voor een dagprijs moeten gaan rijden!
Nu we toch bij de Sunweb ploeg zijn: de hoop op beterschap voor Tom Dumoulin is helemaal over voor dit seizoen. Hij is te geblesseerd om dit jaar nog eens aan de Vuelta deel te kunnen nemen. Tja, naar verhaal. Hopelijk komt het ooit wel weer goed? De medische stand in ons land kan heel veel, natuurlijk.
Ik denk alleen even aan het liedje van Cornelis Vreeswijk, wie kent hem nog overigens, "Maar misschien wordt het morgen beter, maar het wordt nooit meer goed." Ik vrees dat eigenlijk ook!
* La Planche des Belles filles, dus. Daar ging die zware etappe naar toe. Hoe is een nare en steile berg in godsnaam aan die liefelijke naam gekomen? Nu ja, dat verhaal hebben jullie, kijkertjes en lezertjes, vandaag al meerdere keren gehoord en dus zal ik het nog eens uitleggen.
In e dertige jarige oorlog, 1618-1648, werd dit gebied, de Vogezen, maar niet dat gebied alleen hoor, in heel Europa was er strijd, lees onze Vaderlandse geschiedenis er maar eens op na,weer eens geteisterd door een van de vele oorlogen die hier zijn uitgevochten. Een oorlog die, volgens de vorsten, of leiders van landen, nu ja, vorsten: zoals altijd waren die koningen/vorsten/monarchen, niets meer dan zich zelf gekroond hebbende struikrovers met een harnas en een chique wapenschild, hoor. Maar goed, die boeven die de oorlogen voerden, hadden de leuzen: vrijheid van geloof, vrijheid van handel en allemaal nog meer vrijheden, maar niets was natuurlijk minder waar. Het gaat en ging al die zogenaamde edelen alleen maar om de poen, om de economie, dus.
(Zijstapje: ook onze koningen en koninginnen ging het alleen maar om de munten, natuurlijk. Ik hoef PiBe niet meer op te voeren. Overleden koningin Wilhelmina was meer bezorgd over haar inkomsten uit b.v. de Oost dan om het lot en de vervolging van de Joden/Roma/Sinti/Homoseksuelen en meerdere groepen, hoor.)
Enfin: in die dertigjarige oorlog verscheen een grote groep Zweedse, plunderende soldaten, die al lang niet meer betaald waren, in het dorpje Les Roches. Veel van de jonge meiden daar, het was wellicht een klooster, kregen het idee dat die onbetrouwbare gasten hen ook nog eens zouden verkrachten en vluchtten, het was winter, de steile helling in de buurt van het dorpje op, om zich te verbergen. Helaas hadden ze in de sneeuw hun sporen achtergelaten en ja, het was een letterlijk en figuurlijk, koud kunstje voor de soldaten om hen te volgen. Boven op de klim konden de jonge en mooie meiden, die: les belles filles, geen kant meer op. Om toch aan het vreselijke lot dat hun te wachten zou staan, te ontsnappen, doken ze van de steile helling af en kwamen terecht in een zogenaamde 'etaing', een vijver, waar ze, mochten ze nog geleefd hebben, verdronken en dus een treurig lot vonden, maar misschien minder treurig dan hun andere lot.
Een van de soldaten was, ik weet niet hoe, verliefd geworden op een van die belle filles en had een plank bij zich, of zaagde die of zo en schreef of beitelde haar naam erop of erin: Yvonne, nu ja, een fraaie meisjesnaam.
Later is er een beeldje geplaatst van of over die legende, zie boven!
Tja, romantiek en fietsen, het gaat hand in hand. Fietsen is een sport van en voor verhalen, misschien wel de enige sport voor dit soort fraaie verhalen, overigens.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten