Wat heb ik tot nu toe genoten van deze rondrit door het Franse land. Natuurlijk had dat te maken met het feit dat 'wij', Nederlanders, al drie zeges op zak hebben. Ja, 'wij', inderdaad, het is altijd 'wij' als het goed gaat, zoals het altijd 'onze jongens' zijn op een groot voetbal toernooi, maar het is, als het rottig loopt: 'die k.. gasten, die fu..... uitvreters, die kl... miljonairs die geen ene re.. presteren', zuks dan, als het even niet meezit.
Maar goed, nee, de TdF, onze TdF, is, in mijn ogen, al helemaal geslaagd. Maar, ik verwacht nog meer vuurwerk van meer van 'onze' mannen.
(De Giro Rosa wordt natuurlijk al lang overheerst door de NL dames. Van Vleuten, Vos en Van Breggen staan hun mannetje, als ik dat zo, heel macho, mag zeggen!)
Soit, dus. Vandaag was er een bloedstollende etappe, qua moeilijkheidsgraad. Het was geen ene meter vlak en had zeker zes echte klimmen, maar als je de naar etappe gekeken hebt, zou je er ook veertien klimmen voor de bergprijs of zo van hebben kunnen maken.
Tja "comme il fait" in dit soort ritten, was er een kopgroepje vooruit en ja, Thomas de Gendt wint, comme il fait, de etappe. Maar wat een fraaie finale reden Alaphillipe en Pinot, in volle chasse (patate) op de sympathieke Belg.
Het lukte ze niet om hem in te halen, maar JuJu, Alaphilippe dus, heroverde wel de leiderstrui en dat op de dag voor de 14e van de 7e, de befaamde quatorze juillet! (Toen bestormden de Fransen de Bastille, ontketenden zo de revolutie en doodden uiteindelijk hun koningshuis onder de Guillotine, zoals jullie, oplettende lezertjes, natuurlijk weten.)
Dus morgen, op die Nationale Franse feestdag, rijdt een Fransman in Le maillot Jaune.
Hebben wij overigens een nationale feestdag? De Belgen hebben de 11e juli aangestipt, Dylan Theuns won fraai op de Planche des BF, maar ik weet niet of dat bij ons ook zo is, eigenlijk een nationale feestdag. Vijf mei, misschien? Nee, dat lijkt me niet, te dicht bij in de geschiedenis.
Of is het misschien de dag in 1813 dat een zoveelste Oranje, na een zoveelste vlucht, zich weer eens kwam verrijken in ons land? Of een dag in 1944 dat weer een Oranje zich kwam melden om weer eens zich ..., nee, dit wordt te cynisch.
Waar ik het wel over moet hebben is over die 'gele trui', "dat felbegeerde kleinood", zoals Joris van den Bergh, een van de eerste sportjournalisten die ons land rijk was, wel eens schreef? (Hij deed later het ploegleiderschap van de NL ploeg, naast zijn journalisten rol in de Tour erbij, maar zonder enig succes. Wisten jullie, geachte lezers trouwens, dat Willy Alberti, niemand laat zijn eigen kind alleen, vader van Willeke, spiegelbeeld, Alberti, co-ploegleider van een NL Tour ploeg is geweest? Hij was een 'gabber' van Peter Post, de later zo bekende leider van de TI-Raleigh equipe. Het stelde geen re.. voor.
En ja, die echte en allereerste Gele Trui is inderdaad door Eugene Christophe behaald. Dat was in 1919, toen de renner al weer een etappe als eerste had beëindigd. (Hij was natuurlijk ook de grootste pechvogel van al die eerste Touren. Zo brak hij, in 1913, zijn vork op de Tourmalet, met de fiets over de schouder liep hij, uren lang, naar het dorpje Sainte-de-Marie-deCampan en smeedde de vork weer aan elkaar. (Zonder hulp, er stonden jury leden op zijn vingers te kijken.) In 1919 overkwam hem, toen gekleed in het geel, een dergelijk lot, zoveel pech, hij verloor die Tour dan ook.
Henri Desgrange, de 'baas' van de TdF had, in 1913 al, een "brainfart" gehad. Zou het eigenlijk niet fantastisch zijn als de nummer een in het algemene klassement onmiddellijk voor de medestrijders, maar zeker voor de pers en de, nu opkomende film industrie, die etappes kon laten zien in de bioscopen, meteen te herkennen was?
Ja, hij, Cristophe, kreeg, in de elfde etappe, die van Grenoble naar Genève, een etappe van, in die tijd, slechts een schamele 325! kilometer lang, die trui "om de lendenen gegord", dixit de eerder genoemde Van de Bergh. Hij was er niet blij mee. 'Iedereen kan me nu herkennen', mopperde hij, maar Desgrange hield vol en ja, sinds 1919 is de Gele Trui, Le Maillot Jaune, de ereprijs voor elke coureur!
Goed, de "brainfart" van Desgrange uit 1913 dus. Hij had, bij de Peugeot ploeg, toen al een bekende naam, gezien dat de mecaniciens en de begeleiders van die ploeg, gele truien/hesjes droegen, zodat ze, voor de coureurs, meteen herkenbaar waren. Dus had hij, zes jaar eerder, al het idee gekregen om de leider van de Tour ook in een herkenbare kleur uit te rusten. Dat werd dus een gele trui. (Men zegt ook omdat zijn krant op geel papier werd gedrukt en misschien zijn beide verhalen waar.)
Enfin, er werd, toen in 1913, naarstig gezocht naar zo een gele trui in allerlei kledingwinkels, maar het enige kledingstuk met een vergelijkbare kleur waar men mee op de proppen kwam was een gouden shirt. (In later jaren de leiderstrui van de Vuelta, die was fraaier dan die van nu, hoor.)
De eerste man die die trui aan moest trekken was ene Philippe Thys, die er ook niet veel van moest hebben. De trui was een dames maatje, dus werd er een groot gat in de opening geknipt zodat zijn hoofd erdoor kon, maar na een dag of drie was Thys het zat. Het ding stonk, zat veel te krap en hij kon nauwelijks ademen en ja, de concurrentie sprong meteen op zijn wiel, natuurlijk, als hij maar even zijn gat verhief om sneller te gaan rijden. Hij pleurde dat nare ding dan ook al na een dag of drie weg. Er kraaide verder geen haan naar.
Thys won, in 1913, 1914 maar ook in 1919 de Tour. (Stel dat die wereldoorlog er niet was geweest?)
Goed, een laatste weetje: in het jaar 1919 starten 69 renners en slechts elf haalden Parijs.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten