En ja, nee, der was geen etappe vandaag. De mannen (en vrouwen, van de begeleiding en van de verzorging) hadden, na acht dagen inspanning, eindelijk eens een rustdag. Zo een rustdag gaat voorbij met ook nog al wat inspanning, hoor. De renners moeten een uurtje of wat de ketting strak houden, maar ook vaak vele en intensieve interviews geven en ook nog eens aandacht besteden aan hun partners/familie en zo.
Ook staan op die dagen belangrijke deals op het spel. Ga je naar een ander team en zo ja, welk team dan? Hoeveel ga je daar verdienen, krijg ik een 'vrije rol', daar, 'wie is de kopman, wat wordt mijn toekomst', nu ja, vele vragen in elk geval.
Per de eerste van augustus worden de 'transfers' echt bekend, dus ja, het is handig om je, nu, deze drie weken in de kijker te rijden.
Om zo een rustdag door te komen heb ik, als fiets liefhebber en, ook een beetje een wielren freak, als ik eerlijk ben, een methode gezocht om niet al te veel af te kicken. Ik zoek oude TdF boeken op, ik verzamel die dingen, met krantenknipsels en al, die op zolder liggen en herlees ze, met vaak heel veel plezier en heel veel goede herinneringen, dus.
Vanavond, nu ja, een avond of wat geleden al, trok ik weer eens de dubbel disk van Studio Sport uit de kast, over de beide TdF winnaars van NL bodem, nee, natuurlijk weten jullie dat: Jan Janssen en "den Joop".
Ok, het zijn allemaal gemankeerde en hele oude opnames, hoor, echt uit die jaren, met veel slechte beelden en veel interviews, met o.a. Jan Janssen zelf en Peter Post en ja, natuurlijk ook met de alom betreurde Jean Nelissen.
(Bart Jungmann schreef het boek "Jean, het opzienbarende leven van De Neel". ISBN 9789462310162, koop/lees/steel/leen dat boek, het is zo lezenswaardig!)
Soit.
Ik keek, via de dvd, naar de Tour van Janssen en ja, fraaie beelden, heroïsch vaak. Janssen was toch wel een top renner, hoor, hoewel hij, in die TdF, geen echt goede ploeg had en ja, de enorme tegenstand, Poulidor/Anquetil/Riviere ook nog eens ontbrak. Maar bien : Janssen is een top mens en een heerlijke en eerlijke en terechte winnaar.
Dat was Joop natuurlijk ook, een echte winnaar, hoewel hij, nu ja, hij, nee, de TdF uitzendingen in die jaren, vaak te maken kregen, nu ja, concurrentie hadden, van een spelletje dat toen te veel en te vaak werd uitgezonden.
Een spelletje voor verwende figuren, een spelletje dat daarom dus door de, toenmalige NOS, werd uitgezonden. De NOS was nogal een verwende omroep organisatie, die vanuit de 'Gooise matras' opereerde, waar allemaal mensen met poen woonden, die niet veel anders deden dan ten* en golf spelen, na de gebruikelijk sherry- of whiskey sessies en dus helemaal niet door hadden dat hun, chique, tijd voorbij was en dat zij, eindelijk en ten leste, te maken kregen met "het gewone volk", dat al helemaal niet gecharmeerd was van al dat elitaire gedoe.
(Daarom zijn de commerciële omroepen zo sterk op de markt gekomen. De omroepen met de Rita Reisen, Mies Bouwmansen, Wilem Ruyssen en Rudi Carrels en al dat soort nep figuren maakten het niet meer waar)
Maar goed, ik kreeg helemaal de kriebels, toen ik, nu in de herhaling, een aflevering van de TdF van '80 zag. Ik had die natuurlijk bijna live gezien, op de dagen dat ik werkte of de wacht had na.
De renners moesten door een deel van de "Hel van het Noorden", die gevreesde kasseien stroken in het, ja, noorden van Frankrijk, dat gebied rond Roubaix. Je zag de coureurs, onder mensonwaardige omstandigheden, glibberen en glijden over die afgrijselijke kasseien, ze gingen neer, stonden weer op, gingen weer op der lui plaat en ja, pakten de fiets weer en gingen weer verder! Kerels: dat waren het. Ik genoot van elke seconde, ik huiverde bij elke val, ik juichte bij elke keer dat een coureur weer, helemaal onder de modder en onder de sh.. en blubber weer eens op zijn fietste stapte. (Ook bij het zien van de Dvd.)
Ik weet de uitslag van die etappe niet meer, nu ja, ik kan het zo uitzoeken, maar daar gaat het nu niet om. Ik zag, tijdens die etappe, (en nu weer op de dvd, nu ja,hoe heet zo'n ding), toen, in beeld verschijnen:
DE LIVE UITZENDING MET WIMBLEDON GAAT NIET DOOR, VANWEGE DE REGEN
Eh, even tijd voor reflectie? Ten* mensen stoppen met hun spelletje omdat het een beetje spettert? WTF? Waarom? Wat is de toegevoegde waarde van hun spelletje? Bang om je witte shirtje of broekje nat te laten worden? Bang voor een beetje regen? Bang omdat je misschien een balletje mist, zodat je weer een miljoen dollars mist? In ieder geval, ze stoppen toch wel om de drie of vier minuten, doen arrogant tegen de zogenaamde ballen jongens/-meisjes en eisen steeds meer gedoe van de zogenaamde 'Umpire', want ze voelen zich altijd bestolen.Dan is er een rust pauze, zogenaamd! Rust? Na drie ballen te hebben geslagen? Gozer: laat naar je kijken! Luie typ... zijn het gewoon, dit heeft niets met sport te maken!
GVD, de GVD. wat een kots misselijke mensen, nu ja, geldwolven, zijn die ten* mensen toch, dacht ik toen en vindt ik nog steeds. Zelfs voetballers en golfers, toch ook niet de meest macho mensen in de sportwereld, gaan bij een beetje regen gewoon door. Zelfs figuren als Verstappen rijden in de regen, met snelheden die onwaarschijnlijk zijn. Waarom doen die ten* spelletje spelende achterlijken dat dan niet?
* Du moment dat ik het woord ten hoor, zet ik tv/radio/what ever, meteen uit, het kinderspelletje zal waarschijnlijk anders heten, maar ik ken de naam verder niet, gelukkig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten