Deze is voor Frans, die me behoorlijk schijnt te kennen, maar dat is goed!
Tsja, het afgelopen weekend was het allemaal Hosanna en in de Hoge voor het NL mannen fietsen, toch? Geweldig wat daar werd gepresteerd: etappe zege, gele trui voor Mike Teunissen, op zondag nog maar eens de ploegentijdrit winnen, waarin de JV ploeg fietsles gaf. Maar aan alle, zelfs de mooiste, liedjes komt een einde en ja, dat was ook zo, gisteren en vandaag.
(Het vrouwen fietsen doet het, dit even terzijde, helemaal goed, hoor! In de Giro Rosa is het wel Hosanna en zo.) Maar enfin: gisteren zat het dus niet mee. Groenwegen had nog net te veel last van zijn, afgelopen zaterdag na de val, opgelopen blessures en Mike Teunissen was waarschijnlijk te moe na alle plichtplegingen en alle moe makende zaken daarbij. Slopend natuurlijk, voor een jonge vent,die interviews moet geven en foto allerlei sessies moet doen en ook nog eens moet opdraven op allerlei tv programma's. (Had 'ie dus niet moeten doen? Nee, misschien niet, maar de JV ploeg is natuurlijk reëel. Zo verkoop je weer reclame op tv!)
Goed, maandag werd "springveer" Julian Alaphilippe, voor een Belgisch team fietsend, winnaar in Epernay, een stad in de streek van de Champagne, een drankje dat ik niet lust, ik vind het een zogenaamd laf drankje, maar na een fraaie ontsnapping werd deze nog jonge kerel, die vroeger een 'druk mannetje' zou worden genoemd, overtuigend winnaar van deze rit.
('Druk mannetje/ventje', zeiden we vroeger, maar dat mag tegenwoordig niet meer hoor. Er moeten nu allemaal etiketten op dat soort 'drukke' mensen worden geplakt, waaraan allerlei daarvoor door hebben geleerde mensen dan weer goud geld verdienen om die mensen te kunnen behandelen, ADHD/Asperger, noem maar op. Maar mens, dat zijn gewone mensen hoor, niets mis mee, misschien hebben ze een wat andere beleef wereld dan de mensen zonder dat etiket, maar behandel ze gewoon normaal, please!)
Maar goed, laat maar zitten of, zoals Frans zou zeggen: Soit!
Vandaag was het ook niet helemaal voor elkaar voor JV of Sunweb. De sprinttreinen vonden elkaar niet en zowel Cees Bol, Sunweb, als Dylan Groenewegen, JV, raakten het pad bijster, dus nee, ook geen Nederlands Hosanna vandaag. Maar treur nu niet meteen: onze, Nederlandse TdF is natuurlijk al geweldig na vier dagen. Kruijswijk en Kelderman staan nog steeds fraai in het klassement, Groenewegen is een vechter, zijn 'loods' voor de sprints, Teunissen kan het ook allemaal helemaal goed, dus ja, der komen fraaie dagen aan, nog.
(Even over die Frans: hij stuurde me een mail waarin hij me voorzag tijdens een etappe: "op de bank, bakkie koffie voor je, shag baal op de tafel, asbak erbij en gespannen zitten kijken. Hij had helemaal gelijk. Maar naast die attributen heb ik ook nog eens een kaart/atlas/routeboek van de T onder handbereik en vaak een hapje. Ik kom tijdens de TdF meer aan dan bijvoorbeeld rond de kersttijd. In die periode kan ik nog wel vaak sporten, maar in de maand juli is het vaak schipperen met tijd, vooral als een etappe 'integraal' wordt uitgezonden, hetgeen tegenwoordig meer en meer geschiedt. Ok: klagers geen nood, natuurlijk.)
Maar goed, nu even over een, overigens helemaal niet echt, vergeten coureur.
Ik wil het even hebben over Hennie Kuiper, misschien wel de meest aardige, de meest zachtaardige, de te bescheiden en beste wielrenner die ons land ooit heeft gehad. Een man die Wereldkampioen werd, Olympisch kampioen, Nederlands kampioen, een man die Parijs-Roubaix* won, en hoe, die de Ronde van Vlaanderen won en de Ronde van Lombardije. Hij won ook twee maal op de befaamde Alpe d' Huez.
Hennie kwam uit een bescheiden, katholiek, gezin uit de buurt van Denekamp. Zijn ouders waren hardwerkende boeren mensen die toch wilden dat hun zoon door ging leren en Henny, gezag getrouw, deed dat. Hij doorliep diverse scholen en opleidingen, maar besloot toch coureur te worden.
En: met verve. Zie bovenstaande overwinningen, waarbij daar veel meer zijn, natuurlijk. Hij had het 'ongeluk' om bij de TI Raleigh ploeg terecht te komen, waar 'etterbakken' als Raas en Knetemann hem bespotten met zijn accent en zijn 'stotter.'
Daar, geloof ik, in 1975, maar het kan ook bij eerder bij Frisol geweest zijn, ontmoette hij zijn, later levenslange vriend, de sympathieke ex-coureur, maar nu de formidabele tv commentator Jose de Cauwer. Een vriendschap voor het leven werd geboren. Met de begeleiding en de rust van De Cauwer ontplooit Kuiper zich, wint ritten, wordt zelfverzekerd en ja, hij wordt een top coureur! Nee, hij won nooit de TdF, droeg nooit het geel, hij was te aardig, laat ik het daarop houden, maar werd wel diverse malen geflikt door Franse coureurs die met allerlei doping gedoe weg kwamen, ten nadele van hem
* Wie herinnert zich de overwinning van Kuiper in "De hel van het Noorden" van1983 niet? Ok goed, korte uitleg. Hij reed toen voor het mini team "Aernoudt meubelen", raakte alleen weg, reed in een vreselijk gat op de Rue de Calvaire, op de kassei strook van Hem, waar er nu een zogenaamde 'stele' een gedenkteken van hem staat en moest hopeloos lang wachten op zijn ploegleider, Fred de Bruyne en de mecanicien, Gilbert Cattoir.
Zijn achterwiel zit helemaal geplooid in zijn frame en de mecanicien is nuchter, maakt een reserve fiets los en duwt hem weer op gang. In de belevenis van de kijker, waaronder ik, en de verslaggevers, Smeets en Nelissen, lijkt het minuten te duren, maar in werkelijkheid is het met een halve minuut opgelost. Maar ja, spanning en herinnering!
Kuipertje wint Parijs-Roubaix met voorsprong. Het is zijn "mooiste overwinning" zal hij ooit eens zeggen!
Meer over Kuiper: "Alleen vooruit" door Dominique Elshout, uitgave L.J. Veen, ISBN902040394
Geen opmerkingen:
Een reactie posten