Anti semieten

 Het is natuurlijk te gek voor woorden dat in ONS Amsterdam, ONS Mokum Alef, de vrijplaats voor Joden door de diverse eeuwen heen, nu een grote groep Joden. supporters van een Israëlische voetbalploeg, is bedreigd en aangevallen door zogenaamde Pro Palestina aanhangers. Dat zijn die gasten helemaal niet. Het zijn opgefokte Makronen uit A'dam West, het Marokkaanse getto van de Mohammeds, de Bilals en de Surats.
Want echte Pro Palestijnse aanhangers zijn woke en behoorlijk links. Die gaan geen mensen in elkaar meppen, ze zijn ook nog eens pacifisten, voor wat dat waard is. 

 
Nee, deze agressie kwam echt van die vreselijke criminele Marokkaanse gemeenschap, die compleet zijn opgefokt door diverse nare imams in die vreselijke moskeeën. Maar ja, Halsema zal wel weer koppen thee gaan drinken met de leiders van die moslim instellingen, net zoals Cohen dat deed na de moord op Theo van G.

 
Maar waarom reageert onze bevolking zo flauw? Omdat er honderden Joden zijn vermoord en ontvoerd tijdens een festival en dat de Israëlische bevolking nu, in mijn ogen, terecht wraak neemt?
Het had bijna weer een München 1972 kunnen zijn, mensen.
In mijn 020 en ook de stad daar naast, een grote Joodse enclave, mijn Amstelveen. zijn Joden dus niet meer veilig?
SCHANDE!

Niet begrijpelijk

 

Nu ik theoretisch en statistisch, volgens het CBS nog maar een goede acht jaar te leven heb, volgens de statistieken dan (de Nederlandse man wordt ongeveer 80 jaar gemiddeld,  die site van het CBS kijk daar eens op,wat een geweldige weetjes lees je daar) vraag ik me nog steeds behoorlijk veel dingen af, waar ik geen ene moer van snap en waarvan ik hoop het ooit eens te leren.

Dingen die niet echt belangrijk of zo zijn, maar waarvan ik, voor mijn 'ontslapen', zoals dat zo fraai heet, toch wel eens de antwoorden over zou willen horen. Nee, geen echt belangrijke dingen hoor, zoals wat is de reden van ons bestaan en waarom zijn we hier en wat is geluk en wat wil de vrouw eigenlijk? 

Nee, allemaal allemaal veel kleiner zaken.

Ik heb mijn hele leven, net als jullie, veel gewerkt en veel gehoord en gezien, ik heb ook veel mensen leren kennen en gesproken en van die mensen dingen geleerd, ik heb in dat, nu nog steeds mijn leven, ook veel gelezen/gestudeerd/informatie opgediept via boeken en bibliotheken en ja, het ook natuurlijk geleerd via het soms gezegende internet.

Maar toch en toch, zijn er dingen die mijn pet te boven gaan. Oh ja, ik weet veel aardrijkskunde, geografie heet dat tegenwoordig en van de geschiedenis en waarom eikels en hufters als Hitler/Mao/Pol Pot/Trump/Poetin/Johnson en .... (vul maar in naar believen) aan de macht waren/zijn, en da's mijn probleem ook niet meer nu, maar het wordt meer het probleem van mijn kinderen of kleinkinderen, nu ja, natuurlijk nog wel een beetje ons probleem, want mijn lief van al bijna veertig jaar vindt en voelt dat ook zo.
Goed, dus, 'mijn dingen waar ik geen reet van snap' op een rijtje, niet in belangrijkheid van volgorde, maar met de hoop dat er eens iemand is die die vragen kan/wil beantwoorden.
Ik snap geen moer van:

1/ Cricket. Niet alleen de Engelsen vallen voor dit spel, maar alles wat ooit een 'dominion' is geweest. Een totaal onbegrijpelijk spel. Ik ben ooit eens, ik was marineman, ons schip lag daar in de haven, in de buurt van Plymouth, langs zo'n cricket veld gelopen, heb er een half uurtje gestaan om te kijken en snaaide er niets van en doe dat nog steeds niet.

2/ American Footbal. Een afgeleid spel van Rugby en ons voetjebal. De zoon van een (ex) schoonzoon doet daar aan, ergens in Georgia, in de USA. Vandaag zag ik wat van de "Superbowl" en nee, ik geloof niet dat ik die sport snap. Kansas City werd de kampioen. (Trump snapt zijn geografie ook niet echt. Hij feliciteerde een staat waar die club helemaal niet speelde)

3/ Hooligans. Ik ben geen voetbalfan, helemaal niet.. Maar waarom verzieken voetbalfans, zogenaamde hooligans, het spel voor zich, de kijkers van het spel en de spelers, die vaak geschorst worden, maar vooral door racisme uitlatingen en zulke idiote oerwoud kretologie? Snap der niets van.

4/ Mensen die de 'Global Warming' afwijzen. Maar die zullen er niet lang meer zijn. Want: zie alle natuur rampen die onze aardkloot ten deel vallen. (Hebben jullie al sneeuw gezien? Ik niet, maar wel, vanmiddag, op de fiets, de eerste sneeuwklokjes.)

5/ Verkeersregels. Nu ja, die snap ik zelf allemaal wel, ik doe af en toen nog eens een bijscholingscursus via het net, maar ik snap niet dat er mensen zijn die totaal geen kennis hebben van die regels en die, bijvoorbeeld zonder richting aan te geven, in- en uitvoegen, die bellen achter het stuur en die helemaal met zich zelf bezig zijn op de weg dan wel wegen). Ik ben vandaag nog bijna twee maal voor mijn donder gereden door automobilisten die mij op een zebra geen voorrang gaven, gelukkig waren het beide malen macronen.

6/ Scootmobielen. Die vervoeren over het algemeen hele dikke mensen die beter af zouden zijn als ze gewoon een stukje naar de winkel of zo zouden gaan wandelen, in plaats van met een pleuris snelheid door de winkelstraat of door de winkel paden zelf te rijden en zo snel dat jij, als gewone winkel bezoeker, je vege lijf moet redden door een haastige sprong naar een veiliger stekkie. Nu ja. soms lopen ze gewoon moeilijk, maar pas gvd wel je snelheid aan!

7/ Mensen (vaak senioren) die nog steeds cash betalen aan kassa's. Oh ja, ik begrijp het wel, de vaak veel oudere mens heeft een ingeboren angst voor de internet wereld en internet bankieren en zo. Maar: waarom bel je dan als senior wel met een mobieltje naar familie of vrienden, terwijl je net zeventien euro en vijfenveertig cent zo moeizaam in munten hebt uit lopen tellen en dus de hele kassa rij hebt opgehouden? Grrr!

8/ Mensen (vaak senior vrouwen) die, in de super, vaak de kruispunten van winkel paden ophouden om even gezellig met elkaar bij te kletsen. Ja, klets bij, maar doe dat dan bij het koffie apparaat?

9/ Politici. Ze doen allemaal, al eeuwen lang, enorme beloftes aan hun zogenaamde 'achterban.' Beloftes die zo flinterdun zijn dat je wel haast gek moet zijn om ze te geloven. Maar goed, dat doen we dan ook al lang niet meer. De geloofwaardigheid van de politiek en de beloftes die daar uit voort komen is diep onder nul gedaald, in tegenstelling tot de temperaturen, zie even punt 4.

10/ Wijlen Piet Paulusma en alle weermensen. Ik wacht al jaren op de zoveelste Elf steden tocht, Piet. Zoals jij die al jaren had beloofd. Tja, het gaat hem, dit jaar, 2020, ook niet worden, denk ik, zelfs is er geen zicht op een natuurijs marathon. (Ja, wordt maar chagrijnig lieve lezer, maar zie nog even punt 4.)

11/Waarom figuren als: Geer/Goor/Paul/John/Robert/.../... etc de NL televisie kunnen verzieken met hun stomme en stupide tv programma's en zo de mensen dom kunnen (moeten?) houden, is mij een raadsel.

12/Fatbikes alle E bikes en hun bestuurders, ze gaan met achterlijke snelheden over de fietspaden van ons land, waar ook ouder mensen fietsen. Vaak hebben die snelle idioten een telefoon in de hand, geen helm op en nemen ze geen verkeersregels in acht.

Dit klinkt als een verhaal van een oude man en ja, dat klopt ook wel een beetje.
Maar goed: iedereen die me met raad en daad bij kan staan over mijn dingen 'waar ik geen reet van snap', 
mail me of reageer op dit Blogje.

Beth Amstelveen of: Jeruzalem aan de Amstel.

  Gisteravond keken we naar het journaal en zagen beelden van een Pro Israël demonstratie bij ons op de hoek, in het Stadshart van Amstelveen. We wisten er niet van af, anders hadden we er ook gestaan. Want, tsja, het is een gedoe daar in het Midden Oosten, tussen de Israëliërs en de Palestijnen.

Ik ga meteen vertellen dat ik(en mijn meissie)  pro Israel zijn, mochten jullie een andere mening zijn aangedaan, sla dit verhaal op je gemak over. Iedereen zijn eigen mening, natuurlijk en gelukkig maar, we mogen onze meningen hebben en die laten horen. (Lees: 'Verlicht en Villein' van Marleen de Vries over het ontstaan van een vrije mening in ons land in de 18e eeuw!

Een jaar geleden werden we, de westerse wereld in ieder geval, opgeschrikt door het feit dat een terroristische aanslag op een groep jongeren die een feest bezochten ergens in Israël. Er werden tientallen van de festival bezoekers gedood en ook nog eens tientallen gegijzeld en in onderaardse gangen  (ja, oké, da's wel logisch, geen luchtgangen) gevangen genomen. 

Zoals elke verkeerde beslissing, denk aan het invallen van Rusland door Napoleon en Hitler, aan het aanvallen van Pearl Harbour door de Japanners, door het verdrag van Versailles, de Twin Towers, was de aanval van de terroristen ook niet doordacht. De Israelies wilden hun geliefden terug en wilden wraak en wel hard en veel op die laffe bommengooiers. 

Heel even was de sfeer in de nadenkende en opgeleide (dus niet de moslim wereld) die van 9/11, die vreselijke aanslag. Ze bevrijdden uiteindelijk een aantal gegijzelden maar er is nog een hele groep niet bevrijd, vermoedelijk (ik 'sombermans' denk zo) vermoord door dat geteisem. 

Dus ja, dan gaan de Israëlische troepen  aan het werk. Ze bombardeerden de Gaza strook, het huis van de ratten met die vervelende vlag, zo grondig dat er geen steenmeer overeind staat. Later begonnen ook de Hezbollah zich er mee te bemoeien en vielen de Joodse medemensen in Israël in de rug aan, Dat bekwam hen ook niet echt goed. Er vielen, ja, echt helaas, ook onschuldige mensen en heel erg, ook onschuldige kinderen en dat kan je nooit goed praten en wil ik ook niet doen.

Wat heeft dit te maken met het heerlijke stad(je) Amstelveen? (Binnenkort zijn we met 100.000 mensen, genoeg om een klaverjas drive te organiseren, niet?) Nu ja, Amstelveen heeft na WO2 de rol van Mokum Alef, de eerste stad, over genomen. In die oorlog zijn er heel Joodse mensen uit die stad weggevoerd en heel vaak niet meer terug gekomen. De wel teruggekeerde, dan wel ondergedoken, Joodse mensen vonden de stad niet al te veilig meer. Bovendien was er een enorm woning tekort en, ja, ik mag het niet zeggen natuurlijk, maar door de komst van Moslim figuren, vooral Marokkanen en Turken, bracht die groep figuren ook de Jodenhaat mee, het antisemitisme. In ons dorp/onze stad streken dat soort figuren nauwelijks neer, misschien omdat je in Amstelveen niet zo maar een uitkering en een woning krijgt, misschien omdat je hier wel moet werken? Ik weet het niet. 

De grootste groepen 'immigranten' zijn Indiërs en Japanners, die allemaal op de Zuid As werken en hier wonen. Ik zie geregeld Joodse mannen met een keppeltje op op vrijdag door de straat lopen, Rabbijnen met een hoed en van die krullen kijken op de markt en ja, ze lijken hier veilig te zijn, zoals de demo pro Israël ook al liet zien.

Nee, ik ben tegen die oorlog, gv de gv de gvd, geweld tegen mensen en vooral kinderen is NOOIT goed, maar ik begrijp de reactie(s) van de Israelies die al sinds 1948 met dit soort geweld te maken te hebben en nee, ik haat alles wat met terrorisme te maken heeft.

Goed, Palestina lovers, kom maar met je gescheld, ik kan er tegen.

Buitendijks land

 Het is alweer even geleden, onze najaarsvakantie. We waren neergestreken in Ho Even, een plaatsje onder de rook van Breda. Nee, Ho Even is een grapje natuurlijk, het is gewoon Hoeven, een boerendorpje met een fraai bungalowpark en zelfs een Appie en een Jumbo. 

Dat grapje Ho Even maakte ik tegen de (niet zo) kleine kleindochter, Mia. Ze vertelde het aan haar pa, Serge, en die volgde het niet helemaal. Maar toen vertelde ze dat het Hoeven moest zijn en hij vatte 'em. Soit.

Het park is inderdaad fraai en de chalets, zeg vaste campers, waren behoorlijk comfortabel en fraai gelegen en hadden alles wat een gewone vakantie bungalow ook had, inclusief een overdekt terras, zodat je, tijdens een regenbui, nog lekker droog kon zitten. Ja, en we hadden natuurlijk regenbuien, maar over het algemeen in de late avond en nacht. We konden dus vaak even lekker er op uit en een terrasje pakken, voor een tosti en een drankje, onze, ik geef het toe, hele simpele vakantie geneugtes, maar wij zijn er blij en tevreden mee. (Auto bij je woning parkeren, ideaal)

We meerden eens af in Wuustwezel, in Vlaanderen en daar was ook een 'leuk' terras, met het zicht op de doorgaande weg. We bestelden iets te drinken en; ja, met een tosti. Nu ja, dat ging niet, als we wat wilden drinken alleen, mochten we rustig voor het etablissement blijven zitten, maar als we ook nog wat wilden eten dan moesten we aan de achterkant, uit het zicht van de straat, zijn.

Ja, Hollanders weet je wel, dus vragen waarom en wat de bedoeling daar was en zo. Ja, Belgen weet je wel. Een hoop gestotter en een uitleg van helemaal niks en zo en nee, ja, hoewel en toen van onze kant: "laat maar We geloven jullie". We zaten ondertussen al achter en wilden toen een ijscoupe, maar nee, dat kon ook niet, dat was drinken en dat mocht alleen voor! Nu ja, laat maar, maar hoe Kafkaiaans wil je het hebben?

We vertrokken en ik tankte nog even. Ik rekende af.  Veertig cent per liter goedkoper dan in ons land. 40 cent de liter! Jees, hoe kan dat? Maar, schreef een goede maat: 'kijk eens naar de staat van de wegen' en ja, dat is ook zo.

Maar omdat het zulk goed weer was.  kon ik dus redelijk vaak fietsen, ware het niet dat ik twee lekke banden kreeg op een dag en ik binnen- en buitenband moest verwisselen. Geen groot of moeilijk karwei, maar een gloednieuwe buitenband op een racefiets velg zetten kost nogal wat van je duimen. Strak man, strak, die buitenbanden! 

Enfin, op de vrijdag een ritje gemaakt naar Standdaarbuiten. Ik heb die naam altijd heel fascinerend gevonden, geen idee waar het vandaan kwam. Ik heb het enige tijd verbonden met Standaard Luik, maar dat kon natuurlijk niet en nu geef ik even het woord aan WIKI.

"Er zijn twee verklaringen voor de herkomst van de naam Standdaarbuiten. De eerste zoekt het bij de Sint-Elisabethsvloed in 1421, toen zich ten noorden van het land van Gastel en Barlebosch buitendijks nieuw land in het water begon af te tekenen. Dit nieuwe land, een grote zandbank, werd aangeduid als "'t sant er buyten" of "'t sant daer buyten". Op oude kaarten uit de tweede helft van de 15e eeuw werd deze zandbank reeds beschreven als het Stantderbuyten."

Nu ja, er is niet veel aan aan het dorpje, dat uit een lange en ook nog doodlopende weg bestaat. Het enige opwindende dat ik meemaakte was een postbode die haar ronde deed en een mevrouw met een boodschappentas.

Maar, nee, mot je er niet zijn, dan mot je er niet zijn. Het is een lelijk stuk Nederland en ik geloof dat mijn favoriete schrijver, Roothaert, zich al in niet te positieve bewoordingen over dit stuk Brabant uit laat.

 

 

Onmogelijkheden

 Een dag of wat her kreeg ik een melding van een oud collega en zeg maar, gewoon een vriend, hoewel we niet heel erg dik waren. Nu ja, we werkten samen, rookten af en toe en deden veel dingen samen voor ons werk, maar om nu te zeggen dat we privé ook dingen deden, nee dat is te ver gezocht. We mochten elkaar, zoals gezegd, hadden respect voor elkaar en ja, misschien heb ik hem ooit een klein beetje geholpen in zijn carrière, wie weet. Hij schreef ooit dat ik hem had geïnspireerd om een boekje over zijn verleden te schrijven en ja, dat vond ik dan wel weer heel erg leuk.

Maar goed, hij wist opeens te melden dat hij een hele zware vorm van ca had met allerlei uitzaaiingen, metastases zoals die heten, in allerlei beenderen/botten/ribben. Ja, dat lees je dan en dan denk je: F... .T A.." ", Sh,, " wat nu weer en ja dan is het opeens M. Een hele goede maat, zoals ik al schreef.

Goed, je bent zelf heel erg ver geweest, je hebt die pleuris ziekte zelf gehad, je loopt nog steeds onder controle van twee specialisten, maar, . ik had de mazzel dat ik er vroeg bij was en dat ik het af kon met bestralingen en ja, mijn gabber moet het ook nog eens met chemo doen.

Goh en dat soort zaken en zo, wenste ik hem, maar zelf was hij vrij ongelukkig en vertelde dat het waarschijnlijk onmogelijkheden waren om te genezen. Ik schrok met de vinkentering.

Jees en zo, wat en gelazer. Hij heeft, net als ik een gezin, familie en  al dat gedoe meer en ja, die zal je dus moeten inlichten en "gerust" stellen, want dat is wat je gaat doen, je wil de mensen om je heen niet mee slepen in die narigheid die JIJ tegemoet gaat. Zo werken mensen, nu ja, de marine mensen die ik ken. Ook is dat natuurlijk gezeur, veel m/v werken zo, denk ik.

Nee, ik ben even uitgeluld over die ziekte en zo. M moet het helemaal zelf ondergaan, het enige wat ik kan doen is hem heel veel sterkte wensen, zijn geliefden heel veel sterkte wensen meer kan ik niet.

Dus hierbij: M en gezin: HEEL VEEL STERKTE.

Ik voel me besodemieterd

 En ja, ik voel me echt bedonderd, verneukt, besodemieterd, verraden nu ja, ik voel me niet goed over de overwinning van Tadej Pogacar, Epogacar, zoals hij al genoemd wordt op het net.

Ik moet dit even van me afschrijven, het is een kort verhaal, maar ik wil het even kwijt!

Ja, ik leg dat even uit. We hebben de vreselijke jaren gehad in het fiets gebeuren. We hadden Indurain, we kregen later Froome, we hadden tussendoor noch Riss, hij gooide ooit zijn 10.000 euro kostende tijdrit fiets ergens in een berm, de magoggel, en die schertsfiguren, Ullrich, Landis en Pantani. Daarna een Texaanse crimineel, wiens zeges allemaal zijn weggestreept.

Even leek het beter en mooier, nu ja, schoner te gaan worden. We kregen Wiggins, Froome, Bernal en ja, ook Jonas V. Allemaal hele goeie coureurs en, in mijn ogen, helemaal clean. Nee, hand in het vuur steken? Nee, dat durf ik met niemand in de wielrennerij.

De Tour van dit jaar dan even? 

Men reed als gekken omhoog op het Plateau d'Beille, sneller, nu zogenaamd schoon, dan notoire pakhazen van ooit, Armstrong, Pantani en die zelfde Ullrich. Goed, hij is een topatleet, heeft veel getraind en eet ook goed en heeft prachtig materieel om op te rijden, maar dan zoveel sneller? En ook de tijdritten? Hij reed de Wereldkampioen tijdrijden gewoon weg! 

Nee, ik ben het zat om weer belazerd te worden. Ik wil geen zoveel jaren Epogacar zien. Ik ben gestopt met het kijken naar de TdF, ik denk dat ik het fietsen helemaal voor gezien houdt!

Un autre etappe sans histoire

 Ja en nee, der was weer geen ene moer aan vandaag in deze TdF. Het was weer eens een etappe 'zonder geschiedenis', zoals dat heet. Nee, dus niet veel aan maar de renners maken de koers en zeker na de rustdag. Je kan je er druk over maken, maar het is wat het is,nietwaar?

Goed, het werd een massasprint en Jasper Philipsen wint zijn derde etappe, na een hele mooie lead out van ons aller Matje. Er gebeurde. zoals ik al schreef, niet veel. Het peloton reed en babbelde zich een weg door een allerliefst landschap met hele fraaie dorpjes en stadjes, in de prachtige streken van de Gard en de Herault, vooral bemind bij en door rijkere landgenoten van ons. 

Het enige wapenfeit dat zich voor deed was een ontsnapping van een nobele onbekende, een Franse coureur Gachinard. Hij nam de benen/wielen op 100 km van de meet en werd op 25 kilometer van die streep weer terug gepakt. 

Er was iets grappigs en daarom heb ik zijn foto gekozen. De jongste deelnemer aan deze TdF is ene Johannes Uset van de Noorse Uno X formatie. Hij is nog maar 20! jaar oud/jong. Enfin hij reed lek en werd door een van de ploeg leider wagens terug gereden. Maar die ploegleider reed verkeerd en op een rotonde miste hij de uitslag en moest dus de hele rotonde opnieuw rijden met de coureur op zijn bumper.

Buiten het C (corona) woord, dat heerst in het peloton en in de media, steekt het D (doping) woord ook weer de kop op, vooral in de media. Gisteravond al in de na etappe talk show "Vive la velo" met Karel van Nieuwkerke, met echte en geïnteresseerde gasten.

Hij liet in vergelijking zien dat (o.a.) Pogacar het 'Plateau de Beille', de aankomst van gisteren, aanmerkelijk sneller, vier minuten, was opgereden dan o.a. Pantani en Armstrong, toch allebei bekend om hun niet al te schoon verleden? En ook Bert Wagendorp liet in zijn column in 'De Volkskrant' zijn twijfels blijken en ja, ik heb op een sociaal medium ook wel gehoord dat er mensen zijn die het niet zo geloven. 

Wagendorp schreef dat het afzien van Pogacar (en Vingegaard) een licht verhoogde hartslag, wat hijgen en wat geknipper met de ogen was en ja, nu ja, ik ben eerlijk, ik zag vroeger coureurs over de meet komen, die totaal uit gepierd in de hekken hingen/dan wel O2 ontvingen enzovoort. 

Nee, ik zie dat soort zaken niet meer. Ok, ze trainen beter, hebben lichter materieel, eten anders en gezonder, ok, allemaal juist. Misschien hadden ze zondag wel windkracht zeven mee, de berg op? Ka, het kan, het zal wel. Maar toch?

Heel langzaam bekruipt mij de twijfel, heel spijtig en heel naar. Mocht, ik hoop het van ganser harte niet, het weer tot doping gedoe komen, dan is deze heerlijke sport voor mij meteen voorbij.

Dan zijn we weer terug in de tijden van Armstrong, Bruyneel, Boogert, Pevenage en meer van dat soort idioten. Dan gaat de wielersport echt en terecht naar de kl.... en dan zal ik nooit meer kijken!

(Denk ik?)

Voetbal en sportzomer

 En ja, vandaag, vanavond, (nu ja alweer wat dagen geleden) begint/begon het weer, die 'sportzomer' waar iedereen van droomt en die zo gepresenteerd wordt door o.a. de NOS en allerlei andere zenders. Gelukkig is er deze sportzomer voor iedereen wat wils, natuurlijk. De aftrap wordt vanavond gegeven met het EK voetbal, Duitsland versus Schotland, in München, begrijp ik? Die stad schijnt overlopen te zijn met 100.000 Schotten, met Kilts/Tartans and Bagpipes and Drums, nu ja en heel veel bier, bijna natuurlijk. 

Nee, ik moet heel eerlijk zijn, in tegenstelling tot de meeste mensen en voornamelijk die om mij heen, is het voetbal NIET mijn sport. Ik vind het een raar spelletje en ik vind die voetballers over het algemeen wat over het paard, nu ja, over een hele een manege, getilde ventjes van helemaal niks. (Ik roep even in herinnering die voetballer die, na een tikkie van niets, het hele veld over rolde. Krijsend. Philip Gilbert, een groot kampioen, viel in een ravijn, brak zijn pols, haalde zijn fiets tevoorschijn en reed de etappe uit! Klein verschil in karakter)

Nee, maar, en dat weten jullie al, het fietsen, dat is mijn echte sport, hoewel ik ook heel graag naar cricket kijk, man wat is me dat voor een sport.

En ja dat laatste is natuurlijk gel.., cricket, ik heb er niks mee. Vroeger, bij de marine dienende lagen we vaak voor een weekend in een Engelse haven. We gingen dan de wal op, zoals dat heette en kwamen dan, bijna automatisch, langs een veld waar al die mannen in witte pakken ballen stonden te slaan. Er stonden dan ook nog eens mannen achter die een of twee vingers opstaken als er wel of juist niet gescoord was. Maar dan die mensen in ligstoelen, met allemaal bakken thee en zo? Het is weer een van die meest vreemde Engelse sporten. Net als Rugby. Allebei sporten die natuurlijk via en over de Engelse Koloniën, de zogenaamde 'Dominions', werden verspreid over de hele aardbol. Vanaf India, half Azië, Oz en New Zealand en heel veel Afrikaanse landen, worden nu al die bovenstaande sporten gespeeld. 

We zijn nu wat verder in de sportzomer en ons land heeft net totaal verloren van Oostenrijk. Door een eigen goal ook nog. Ja, sneu, natuurlijk. Maar goed, weer met de Fusse auf der Grund, zoals onze Oosterburen, die vermoedelijk het kampioenschap gaan winnen, zouden zeggen.

Over Duitsers gesproken: ik stond gisteren op een kruising, ergens op de Joan Muyskensweg en de Nieuwe Utrechtseweg, het begin van de A2, te wachten om over te steken en ja, ik was met de fiets (natuurlijk) Een Duitse automobilist stopte en vroeg of ik hem kon uitleggen hoe hij naar Den Helder moest. 'Tja', zei ik, 'do ist der Bahnhof' nee, zoals Kooten dat zou zeggen in hun sketch van de twee broers, maar da's flauw, wir sind gute Freunde, toch, en ik wees hem de richting van de ring Mokum, de A10 en vertelde, op mijn beste Deutsch, dat hij richting Schiphol moest aan houden. 'Aber in brauche nicht zu fliegen, doch?' Nee, maar dat is de richting en daarna richting Alkmaar en dan zie je de Bretter Den Helder. 

Hij bedankte, ik reed verder naar Zuid en naar huis. Later deden we boodschappen en we keken tv. Toen begon Oostenrijk/Nederland. Na een paar minuten al hoorde ik de E een kreet slaken. 'Ze scoren in eigen goal', de Oranje club dus. Nu ja, nu moest ik wel supporteren, maar van harte? De rest van de wedstrijd stelde ook geen ene r.. voor, dus ja, de 'Cloggies' liggen uit het toernooi. Nu ja, het bekoort me niet echt, als ik eerlijk moet zijn. Die mannen zijn zo arrogant en zo onherkenbaar getatoeëerd dat ik ze gewoon eng vind.

Daarnaast hebben ze nog niets gepresteerd en nee, ik heb geen spijt van hun vertrek. IJdelheid, oh IJdelheid. Wat doen die multimiljonairs zich aan, met allemaal die inkttekeningen op hun lijf? En ja, als je dan daar een prestatie tegenover zet, is dat wat anders, maar om door Oostenrijk uit het toernooi geschopt te worden? Te zot. Maar goed, het word geld tellen in San Marino, Monaco of in Andorra. En veel geld.

Nu ja, de gewone liefhebber van het spelletje blijft gefrustreerd achter, denk ik. Nee, nee, nee, ik niet hoor.Ik ga vanavond zaterdag genieten. En nee, er wint geen ene Nederlander de TdF, maar misschien een etappe? Dat zou al mooi zijn.

Na het Jappenkamp 3

En nee, ik begrijp dat er niemand mijn Blog leest, nu ja, soit, goed, maakt niet uit. Ik wilde even het zware leven en de bezwaarde geest van de SGT E, die niemand serieus nam, nee, ik moest er ook enorm aan wennen aan dat leven, voor het voetlicht brengen.

Ik werkte al even met hem, hij was een niet al te grote man, maatje 48, zuks, een echte Indo, met een typisch accent en nadat ik een week of wat met hem gewerkt had, kreeg ik hem wel door. Hij was, naast de chef opnames, ook belast met de bevoorrading van de ziekenboeg. Nee, niet met medicijnen, daar was een Korporaal ziekenverpleger voor. Ene Johan, die deed dat goed, maar dat was wel een aparte figuur, want ooit was hij dienstplichtige bij de Landmacht geweest, voor hij het licht zag. Hij is later triestig om het leven gekomen, door een are longziekte,die meer met zijn woonplaats, Goor, waar de ETERNIT (Asbest) fabriek stond, dan met zijn baan bij de KM.

Nee, de SGT E moest vooral zorg dragen voor het hebben van voorraad. Het hebben van genoeg formulieren/van allerlei dus, en dat waren veel, de KM was nog niet in de PC tijd, natuurlijk, maar ook allerlei voorschrijfblokken/gummetjes/potloden/puntenslijpers daarvoor/ballpoints/plakbanden/inpakpapier, nu ja, te veel om op te noemen en ja, dat deed hij met veel verve. Vaak werd ik er op uit gestuurd, met een hele hand vol aanvraagformulier en, om die zaken te halen bij de Magazijnbeheerders, die in een enorm saai en naar bureau waren gehuisvest, de zogenaamde 'Vijf Beuken'. Teruggekomen leverde ik mijn vrachtje af bij de SGT E., die haar, met heel veel plezier opborg.

Op een gegeven dag, ik weet niet meer hoe het kwam, nu ja, ik weet het nog wel, maar het is te ingewikkeld om uit te leggen, raakten we in gesprek. Hij vertelde dat hij in de oorlog Krijgsgevangen was gemaakt, 'Door de Jappen'. Hij was eerder nog in een kamp in Indonesië geplaatst geweest, maar later verkast naar het Japanse Home Island. (Hij was, voor zover ik weet een Indo jongen die als ziekenpa gediend had en daardoor te werk gesteld? Wie het weet mag het me vertellen/schrijven)

Goed, hij en zijn maten werden naar Hiroshima overgeplaatst en moesten allerlei werkzaamheden, vooral in tuinen en op thee plantages, vertelde hij, uitvoeren. (Daarom dronk hij nooit van zijn leven meer thee, zei hij ook)

Die werkcentra waren aan de noordzijde van die stad gevestigd en die (afgrijselijke) bom viel net aan de andere zijde, in jet zuiden, dus ze hadden geen contact of zicht op Hiroshima zelf. Het werk was op zich niets slecht, ze werden ook niet echt slecht behandeld, maar ja, ze waren wel krijgsgevangen.

Op een gegeven dag, druk aan het werk, hoorden ze hele rare geluiden in de lucht, vliegtuigen dachten ze, en zagen ze heel vreemde dingen. Later werden ze terug gebracht naar hun kamp en toen zagen en ze hoorden van alles en ze keken elkaar aan en ze zeiden dat het waarschijnlijk Amerikaanse bommenwerpers waren geweest. Ze hadden eens moesten weten hoeveel gelijk ze hadden. 'Het leek wel een enorme paddenstoel die we toen zagen', vertelde de oudere SGT, bijna 25 jaar later. Hij en zijn maten hadden geen idee wat dat nu was. Ik was wel onder de indruk!

Zij werden, maanden later, bevrijd en op een schip naar Java gezet. Later werden hij en zijn maten en misschien nog veel meer mensen, naar Nederland gezonden.

Hij kwam terug uit die oorlog, natuurlijk enorm beschadigd, vond nergens gehoor, moest het maar uitzoeken, werd, na een herkeuring bij Ome Bart geplaatst, een man die zelf in de Oost was geweest en de mannen hebben samen gehuild en gesnikt, zo heb ik het begrepen en de SGT E werd de beschermeling van Bart. Niemand, maar dan ook helemaal niemand, mocht een ding verkeerd zeggen over die man. De SGT bestelde enorme voorraden potloden en formulieren en zo, zoals ik als schreef, hij wilde nooit meer zonder iets zitten, vertelde ome Bart me.

Dat was op een heel eerlijk moment, Ome B woonde in Weesp, had een boot en vroeg of ik die boot samen met hem over wilde varen naar de Vinkeveense Plassen en ja, wat leuk en we voeren door stukken Nederland die ik tot dan toe niet kende, maar ik heb dat, op de fiets, later wel ingehaald.

Tja, nu,meer dan tachtig jaar later schrijf ik, nog steeds over de jaren van een heel vervelende tijd. De Tweede wereldoorlog. Ik heb die niet echt en lijfelijk meegemaakt, maar dus zijdelings wel!

Na het Jappenkamp 2

 Nu heb ik over ome Bart al heel veel geschreven, hij was mijn voorbeeld als jonge ziekenpa en mij, ja, ik mag het, nu ik dik zeventig ben, wel zeggen, hij was een held voor me. Het allerbelangrijkste wat ik van hem gehoord heb was: 'Luister naar elke patiënt. Op het moment dat hij je verneukt kun je hem alsnog rapporteren, maar elk verhaal van elk mens kan belangrijk zijn'. Ik heb geen idee of ome Bart nog leeft, maar ik heb die raad altijd ter harte genomen en ook overgedragen aan de mensen die ik ging opleiden en heb opgeleid. Maar goed, over ome Bart zullen we het niet meer gaan hebben.

Ome Bart was een mens met een heel groot hart, hierbij menende dat hij empathisch was, heel empathisch. Maar goed die ouwe goeierd had ook de SGTZVP E  in zijn ziekenboeg laten komen werken. Deze OOFF, deze man, een dikke veertiger toen, was in de Oorlog, de Tweede Wereldoorlog natuurlijk, ernstig geestelijk verwond geraakt. De man, toen nog misschien een tiener/dan wel begin twintig, was na de capitulatie van de Oost in krijgsgevangenschap geraakt. (Het was in de jaren veertig van de vorige eeuw) Hij was marinemens en werd, vraag niet hoe, gevangen genomen door het Japanse leger en in een kamp gestopt, op het Japanse eiland Honshu, in of nabij de stad Hiroshima, een naam, die een jaar of wat later befaamd/berucht/beroemd zou worden in de hele wereld. 

Zelf heb ik nauwelijks met hem gesproken, hoor. Ik was net aan achttien en hij was een dikke veertiger, ja, hoe gaat dat op die net post puber leeftijd? Maar goed, ik werd als hele jonge ZVP op de MKAD geplaatst en. zoals het bij de jongsten gaat, moest nog heel veel leren. Dus kreeg ik de ziekenzalen/keuken/bovenverdieping onder mijn behaar, nu ja, ik werd onder beheer van SGT E geplaatst. Dat werk hield in dat ik de ziekenzalen met patiënten te verzorgen/verplegen had, dat ik koffie en thee moest zetten, het eten moest halen (let op, in die tijd at de hele KM nog in de kazerne, dus moest ik met een karretje vaak vijf 'rantangs', stapels pannen op elkaar, eten halen, dat neerzetten en zo. De mannen schepten zelf wel op en ja, de afwas was natuurlijk voor mij. 

Ook mocht ik de was halen en brengen, witte jassen van de arts(en) en de verplegers, lakens en slopen van de eventuele patiënten en al wat dies meer was. Let op, we hadden vaak een ziekenboeg vol, hoor. In die tijd werd je niet met een griepje of een pijntje naar huis gestuurd, maar gewoon een week opgenomen en soms lag de ZB vol met af en toe wel 10/12 mensen. Dan was je druk bezig hoor.

In de avonden/nachten draaide je dan (slaap) dienst als ZVP v/d Wacht en kon je ook nog eens avondeten en rantsoenen gaan halen voor je patiënten.  ('s Avonds had je, toen. bij de marine, ook nog vaak een warme hap, soms gebakken marinier, soms een frietje, soms shit on a shingle', zoiets. De wat oudere ZVP's lieten de afwas van het avondeten met liefde voor je staan, dus ja, dan kwam je de volgende morgen binnen en had je een uur afwas om door te komen. Nee, niet klagen en zeker niet bij ome Bart of bij SGT E. Dan had je een ander vak moeten kiezen, zeiden ze beiden toen ik het er wel eens over had.

En je had veel ouwe lullen, hoor. Nu ja, ik was de jongste met net mijn tweede rode streep op mijn matrozenhemd genaaid, maar er liepen er rond? Die gasten waren misschien net twintig maar die hadden een pretenties zeg? Ik zal geen achternamen noemen, maar je had ene Martin, te jong overleden, maar die voelde zich! Hij rookte pijp, op je twintigste?

Dan had je ene Roos, die de grootste fantast was van het stel. Maurice, wat een geweldige kerel die schermkampioen was van de KM. Jaap D, een man die me Osibisa, een groep uit  die jaren, heeft leren kennen en die mijn liefde voor Pink Floyd aanwakkerde. Eje had Roy D., toen nog een KPL, maar de man die me liet houden van ons vak. Een geweldige kerel, helaas ook veel te jong gestorven, maar wat een grot mens!

Maar, al met al, heb ik nog niets over de SGT E verteld, de man met een enorm PTSS probleem, maar dat was toen nog niet bekend. Het word de volgende keer, denk ik.

Na het Jappenkamp (1)

 Tja, ik weet niet meer exact aan wie ik het beloofd heb, een van oud KM maten denk ik, maar ik wil nu eens dat bericht schrijven over die oude onderofficier die ik gekend heb en die aan Post Traumatisch Stress Syndroom (PTSS) leed, maar dan echt. Niet dat de mensen die later een PTSS hebben opgelopen die niet ECHT hebben, maar deze oud onderofficier was wel heel typisch. 

Ik ben natuurlijk helemaal pro PTSS begeleiding en, heb zelf ook een screening gehad, en gelukkig, is die er nu, na de diverse Defensie inzetten vanaf, nu ja, de jaren tachtig? Ik zoek het op, maar ik kom er niet goed uit, het zijn er zo veel die inzet gebieden? Je kunt het allemaal na zien op Google natuurlijk.

Maar goed, het gaat over die ene, oudere, SGTZVP, voor de niet kenners, de tgoenmalige afkorting van een Sergeant Zieken Verpleger. (Nu is het, geloof ik nog een SGTLDGD). Ik leerde hem kennen toen ik, als jonge ZVP der tweede klasse, ik had en zwemdiploma en dat werd je 2e klas, na mijn initiële vakopleiding als ziekenverpleger in het Marine Hospitaal, geplaatst werd in de ziekenboeg van de MKAD. MKAD is KM short voor Marine Kazerne Amsterdam, een van de oudste kazernes die de marine had. 

Het was toen een traditionele kazerne, een vooral oud gebouw, met veel nieuwbouw op de opgespoten landerijen. Er was een TOKM gebouwd, een Technische Opleiding KM, daar werden alle mensen die een Machinisten/Elektromonteurs, nu ja, alles wat technisch was, opgeleid, er was een VBS, een Verbindings School. Alle seiners en telegrafisten kregen daar hun opleidingen. Die scholen waren allemaal in redelijke nieuwbouw gevestigd gebouwd in de tijd dat de IJ tunnel werd opgeleverd. 

Maar gelukkig diende het oude 'ramschip' Buffel nog steeds als logement schip. Een pantserdekschip, ergens gebouwd in de jaren 1880 en nog steeds met hangmatten uitgerust. Daar sliepen nog steeds matrozen.

Ook gevestigd op het ME, het Marine Etablissement, was een moderne MARVA barak. 'OUT OF BOUNDS' natuurlijk, voor de mannelijke schepelingen. Er hadden een kleine 50  dames hun kamers en ja kerels benne kerels, man er gingen geruchten over dat verblijf?

Iets verderop was er het vrij nieuwe bureau administratie. (Een bureau dat ik, in de nadagen van mijn loopbaan, als nieuwe ziekenboeg mocht innemen, mijn laatste en fraaiste kunstje bij de KM)

Dan waren er natuurlijk nog allemaal bijgebouwen, garages en werkplaatsen en uiteindelijk kwam je aan de Dijksgracht en de ziekenboeg. In de Dijksgracht deinde het voormalige oorlogsschip Hr. Ms. 'Kinsbergen', een schip dat in de oorlog nogal haar sporen had verdiend. 

De Ziekenboeg! Tja, de ziekenboeg. Ik denk voor een ieder die er gediend heeft, ik ken onder andere een collega, een Bert, die er ook met gemengde gevoelens over zal denken. Die ziekenboeg was een voormalig tuighuis, er werden masten en stengen en zuks gemaakt/opgeslagen en ja, dat was te merken. Het gebouw was 20 meter lang, 4 meter diep en 15 meter hoog. Om al die masten en stengen en bezanen op te slaan natuurlijk. Het gebouw stamde uit de jaren vijftig van de 18e eeuw en was toen behoorlijk modern  geweest. Waarom men er ooit een ziekenboeg had gevestigd is tot op de dag van vandaag een raadsel, maar goed, ze stond daar,met flakkerende witte verf, met vervallen ramen en deuren met een vreselijk krakende trap en, met ja, Ome Bart in de deur!

Narigheid

 The day is cold, and dark, and dreary;
It rains, and the wind is never weary;
The vine still clings to the mouldering wall,
But at every gust the dead leaves fall,
And the day is dark and dreary. 

(Longfellow)

Met een enorm geraas klettert de regen op het platte dak achter ons huis. Het onlangs gerepareerde dak vangt de plassen goed op. Mocht het vannacht gaan vriezen dan hadden we een aardige schaatsbaan voor de achterdeur. 

En nee, dat gedicht, waarvan ik een stukje plaatste is natuurlijk niet van mij, maar van een Amerikaanse dichter, ene Longfellow, die wel meer van dat soort dingen op zijn geweten had. 

Mensen, mensen, mensen, wat een afgrijselijk weer allemaal, wat een vreselijk k.t voorjaar en wat een (bijna) verzopen zomer, want ik geloof niet dat het weer erg zal verbeteren in een week of wat. Dat weer hangt in die ene hoek en zal daar, helaas. wel blijven hangen. In het verleden heb ik bij de marine gediend met een officier die weerkundige was geweest en veel kon vertellen over het weer, maar hij had het ook vaak mis. Tja, weer is nu eenmaal een natuur ding en wij, de mensheid, kunnen dat maar moeilijk voorspellen. Ik denk dat onze meteorologen heel goed zijn in het berekenen van de wind en zo, maar ja, zij zijn ook maar profeten die brood eten en nee, ik  verwijt hen niets. Maar ik heb begrepen dat die weermensen wel heel vaak dood bedreigingen hebben gehad?

Da's wat man, omdat je je werk doet word je met de dood bedreigd? Idioot, natuurlijk, maar zo zijn der vele idioten. Neem alleen maar de mensen die politici met de dood bedreigen of die voetbal hooligans, die hun eigen spelers van hun eigen, al dan niet verliezende ploeg bedreigen? Ik gruw en verafschuw. 

Maar goed even een leukere noot, nu, over het weer. Ik ben heel eerlijk, het weer houd me thuis van mijn geweldige hobby, het fietsen. Ik fiets niet als het regent, ik heb het heel vaak gedaan in woon werk verkeer, maar nu dat niet meer hoeft, ik ben een gepensioneerde 70'er doe ik het niet meer.

Er zijn natuurlijk ook heel veel moppen en grappen en bon mots over het weer en de weermensen. In het verschrikkelijk goede en vooral actuele Late Nacht radio programma: 'Met het oog op morgen' werden er nogal war van gedeeld, van die weer uitspraken dan.

Ik beluisterde dat programma in de jaren tachtig heel vaak en ik heb nog wat dingen gehoord en sommige wil even delen. OK, ik geef toe, veel is gejat en heeft een ander lettertype.

Goed, hier is er een: 'Als het gaat regenen in mei, dan is april voorbij.'Klopt als een bus. En een van de weinige spreuken die elk jaar gegarandeerd uitkomen. Ook wel eens fijn.

Een andere: Als de boerin kreunt in de twijfelaar, dan wordt het koud, of de boer komt bijna kl...'

Nu ja, derzijn er natuurlijk veel meer, stuur ze maar door, ik zal ze verwerken in een bericht.

Smakeloos

 Nu ja, er zijn heel veel dingen smakeloos in het leven. Ik denk hierbij even aan Goor en Geer, die twee vreselijke aandacht zoekende idioten van de diverse commerciële omroepen. Ook de Hazetjes, die in het openbaar hun ruzies over allerlei erfenis opvolging zaken uit gaan vechten en daarbij rollebollend over straat gaan, haast, maken me misselijk. Ik wil niet eens stilstaan bij al dat gedoe bij al die shows met o.a. Ali B en zijn soortgenoten en dat zde hun poten niet kunnen thuis houden. Maar de niet commerciële omroepen hebben natuurlijk ook hun smakeloze figuren. 

Ik vind de EO ook een vrij onsmakelijke omroep, hoewel dat niet hetzelfde is als smakeloos, dat begrijp ik. Ze hebben veel uitzendingen/programma's over en bij begraafplaatsen en dus over gestorvenen en de nabestaanden en ja, volgens de EO moet je dus maar blij zijn dat die overleden mensen nu ergens zijn waar ze gelukkiger zullen zijn dan bij hun gelieven. Tja, dat is dus het geloof, ik respecteer het, maar vind het niet prettig.

Vandaag zag ik nog een uitzending van de publieke omroep, waarin de wel hele sympathieke verslaggever Philip Freriks het met een 'Oranje vereniging' in het Zeeuwse had over de schavuit van Oranje, de PB. Zij,  die vereniging mensen, verafgoodden alle de Oranjes nog steeds en gingen door het vuur voor het zooitje laaienlichters/boeven/schurken/belastingontduikers/huisjesmelkers en meer van dat soort Oranje gajes, en nee, ik wil niet er niet te veel meer over schrijven, want dit vel papier raakt dan te snel vol. Smakeloos dus.

In de sport zijn ze natuurlijk ook al ingedaald, zie de enorme rol partij van een of ander voetballertje, nadat hij, bijna, door een tegenstander geraakt werd en het hele veld over rolde. Een dag later stortte wielrenner Philip Gilbert in een ravijn, klom daaruit, gaf een duimpje hoog naar de camera en reed de wedstrijd uit, ondanks een gebroken knieschijf. Nu ja, goed, de entertainment wereld heeft ze ook allemaal, aandacht trekkende idioten met zielige verhalen, zo zij het. Smakeloos dus.

Maar mijn verhaal, met de aanhef Smakeloos, gaat juist daarover, over Smakeloos, zonder smaak. Ik heb, bij mijn weten, misschien wel iets te vaak verteld over een nare ziekte die me over kwam of over me kwam. Ik ben daar voor behandeld en goed, hoor en door hele aardige mensen. 

Het netto resultaat is dat ik de tumor kwijt ben, maar ook mijn smaakpapillen en mijn speekselklieren.Da's vervelend, want bijvoorbeeld 'spugen' is een stuk moeilijker nu. (Ja, ook weer onsmakelijk) Zeker als je op de racefiets even een dingetje kwijt wilt raken, ik ga verder niet op details in.

Maar, veel erger nog is, dat ik mijn smaakpapillen kwijt ben. Nu ja, voor een heel groot percentage dan. Ik proef amper iets meer. Goh man, ik was gek op eten, zoals we allemaal wel zijn, denk ik. Een lekkere bord snert/bonensoep/stamppot dit-of-dat/een lekkere Chinese maaltijd/saucijzenbroodje/verse warme bol/een lekker visje/kroketje/frietje/boterhamoudekaas/chipje/tomaatje/slametkomkommertomaatenui/nu ja wat je lekker vind en vond? Dat is/was voor mij HELEMAAL voorbij en ook helemaal over. Nee, niets meer, niets meer lekker eten, het is bijna helemaal passe. En: dat kan tot twee jaar duren. Man, ik at de afgelopen tijd dus niet en viel enorm af, ik had qua gewicht haast een klimmer kunnen worden bij een wielrenploeg.

De E belde daarom  ten einde raad met de diëtiste die mij behandelde, en die gaf haar/ons de tip om met een kokoloog te bellen, een wat oudere dame die zich had gespecialiseerd in het niet of slecht kunnen proeven. De dag dat ze mij zou bellen hadden we, in onze straat, een enorme Internet storing die van 0900 tot 2000 duurde, maar goed, een paar dagen later hadden we wel een gesprek. Ze gaf me een aantal tips en sommige leken wel aardig, ze stelde voor om wat meer peper aan de maaltijden/hapjes toe te voegen, dat zette de speekselklieren aan tot het produceren van meer van hun product en zo zou ik meer proeven. 

 Dus volgde ik ze op en nu ja, om te zeggen dat ik weer een Gourmet ben is overdreven, maar ik proef wel iets meer en iets beter. Ik haalde, een dezer dagen, een saté bij de Indonesische verkoper(Charley) op de markt en bestelde en kocht er 4 bakjes atjar bij. Die saté (diverse soorten) is heerlijk, de katjang saus heeft een lekkere pittige peper en dat heeft de atjar ook. Goh man, ik kan bijna  weer eten en proeven!

 Maar goed, een heel ander onderwerp, maar wat ook wel helemaal smakeloos is, is dat er een huis recht achter het onze verkocht is. Wij  wonen in een flat, op de eerste verdieping en kijken vanuit de achterzijde  uit op een straat met rijtjeshuizen, daar dan weer de achterkant van. Dat huis recht, achter ons, is verkocht voor, schrik niet: 795.000 euro. Gewoon een rijtjeshuis, twee etages, met een dakkapel. Maar, dat hele huis is opengebroken, een nieuwe voorpui/achterpui/nieuwe achtertuin/nieuwe voortuin/nieuwe 'carport' en een uitgebreide tuin uitbouw doet men ook. En dat moet, volgens ons, ook nog eens betaald?

Een miljoen voor dat huis? Goh man, wanneer kinderen van in de veertig nog bij hun ouders thuis moeten wonen en er geen woningen te krijgen zijn? Waar houdt het op?Wanneer worden huizen weer eerlijk verdeeld? Niet onder het aanstaande regime van Wilders en zijn maten denk ik, maar wanneer dan wel?

Zie zelf op Google "Van Karnebeeklaan 44 Amstelveen" Zie en schrik. Een huisje van helemaal niks. Mijn vriend F woont chiquer in Kapelle.

De troost van Ceciel

  Man, dat internet/facebook/Twitter, weet ik het allemaal, niet alleen vijanden maakt, maar dat je ook vaak vrienden krijgt, mag blijken op het onderstaande Blogje. Dat is niet van mij, maar van een vriendin, een 'literatuurvriendin' die ik, zoals ze schreef, via het facebook op een lezerssite heb mogen ontmoeten. Het was de site van de NS lezersclub, waar een (al dan of niet) conducteur de zaak regelt, zoals conducteurs horen te doen op treinen, maar hij deed dat, met veel passie, ook op die leesclub. 

Ik deed graag mee en daar ontmoette ik Ceciel. Helemaal digitaal, grappig, niet? We hadden de zelfde voorkeuren in boeken en schrijvers en ja, dat ging helemaal goed en we mochten elkaar, helemaal platonisch. C en L hebben elkaar nooit face a face ontmoet, maar mogen elkaar heel graag.

We hadden, je zal het hier onder nog wel lezen, bepaalde dingen gemeen. Vooral lezen dan, boeken dan, vooral schrijvers. Goh man, wat is dat lekker om mensen te ontmoeten die net als jij denken e, net als jij, dezelfde boeken lezen? Nu ja, helemaal dezelfde is natuurlijk niet war, gelukkig niet, dan wordt je deel van STAR WARS, die Clonen? Maar gelukkig was C daar en we  schreven genoeg over boeken en zo. 

Ik werd ziek, redelijk ernstig. C had toen een heel fraai boek geschreven in haar 'Moedertaal'. Ik heb het ondertussen gelezen en ik hebder van genoten. Ik ben nu, hopelijk en volgens de artsen helemaal gezond. 

Tot mijn grote vreugde had ze mij niet vergeten en me herdacht in een kort verhaal. Ik ga het hierbij insluiten. Ik hoop dat C meerdere korte verhalen gaat schrijven. Het is een talent voor dat soort dingen.

Het jaar dat hij niet fietste

Lucas: mijn literatuurvriend. We kennen elkaar nu al vier jaar. Nee, nog nooit ‘live’ ontmoet,
maar via een boekenclub kwamen we via Messenger met elkaar in contact. Ja, en beiden
met één grote passie: boeken! Het klikte meteen, ondanks het feit dat er leeftijdsverschil is.
ik zag Lucas als een oudere broer; eentje waarmee ik heel goed door één deur kan. Hij leest
weliswaar zwaardere literatuur dan ik, maar dat mag de pret niet drukken. We
discussieerden over inhoud van boeken, titels en auteurs. We gaven elkaar tips. Hij is
wielerfanaat en daarover schrijft hij graag. Prachtige verhalen. En … hij gaat, met zijn meissie,  regelmatig een weekje naar Oost Gelderland, naar het Eibernest. Kijk, weer een link, want hemelsbreed ligt dat park zo'n 20 kilometer van mijn geboorteplaats vandaan. Ik gaf hem meteen de tip om de Werenfriduskerk te bezoeken, de kathedraal van het Oosten, b.v. bij een fietstocht door de omgeving. En ja hoor, een poosje later las ik in zijn column dat hij er was geweest.
Weliswaar niet in de kerk zelf, dat was niet zo gepast in zijn wielrennerskloffie. Maar van
buitenaf bewonderend kijken naar het majestueuze gebouw, zo, wat een joekel van een kerk in een plaatsje met ongeveer 2000 inwoners. Het gaf me een warm gevoel, zoals hij iedere keer schreef over ‘mijn kerk’.

Soms waren er in de afgelopen jaren periodes dat we minder correspondeerden, dan weer
bijna wekelijks of ‘s avonds een half uurtje over van alles en nog wat. Schreef hij over zijn
passie voor wielrennen (daar weet ik inmiddels redelijk wat van), ik vertelde over mijn droom
om ooit misschien een autobiografie uit te brengen of een boek over de periode dat ik een
poosje ziek ben geweest (wees gerust, dat is heel lang geleden; alles is onder controle). En
weer gaf hij me tips en adviezen, ideetjes en wat al niet meer. Hij had immers al enkele
boeken op de markt gebracht.
Toen was het eind 2022. Ik ontdekte een Facebookpagina waarbij de Nedersaksische taal
centraal stond. Ieder mocht stukjes schrijven, gedichten, vragen stellen, etc. Maakte niet uit,
het enige dat hierbij gold dat het in het plat moest worden geschreven: Twents, Drents,
Achterhoeks, Veluws, Gronings, dat maakte niet uit. Ik begon met het schrijven van 1 stukje;
1 werd 2 en al snel ontdekte ik hoe leuk ik het vond om korte verhaaltjes te schrijven in het
Achterhoeks dialect. Algemene gebeurtenissen maar ook gebeurtenissen die ik had
meegemaakt; nu en vroeger. Toen de beheerder van de site schreef ‘ik zie een boekje
aankomen’ ontstond het idee en het contract voor uitgave van een boek in eigen beheer was
september een feit.
Begin oktober 2023 plaatste ik de vooraankondiging dat het boek "Op huus an" in de derde
week van oktober uit zou komen.
Direct kreeg ik een berichtje van Lucas dat hij het fantastisch vond dat mijn ‘eersteling’ uit
zou komen en dat hij het boek zeker zou gaan bestellen.
Op 15 oktober stuurde hij een kort mailtje dat er wat ‘trouble’ was, maar dat hij snel zou
reageren en het boek zou bestellen.
Het boek kwam uit en ik was zo trots als een pauw met mijn bundel. Van Lucas echter geen
teken of een berichtje. Ik wilde hem niet lastig vallen want - zo dacht ik - binnenkort laat jij
wel weer van zich horen ….. niet dus ….

Tot ik kort voor kerst 2023 een mail van hem kreeg waardoor ik geëmotioneerd raakte. Een
woord sprong er uit ‘keelkanker‘.... rotwoord !! Terwijl ik zo blij was met mijn boek (logisch
natuurlijk) zat hij in de medische mallemolen en hij vocht tegen iets waarvan hij niet wist
waar het zou eindigen. Waarbij hij in het ergste geval misschien zelfs zijn wielrenfiets aan de
wilgen moest ophangen. Mijn gedachten aan hem maakten meteen een pas op zijn plaats.
Direct dacht ik aan de zin op een kaart die ik ook had gekregen van een vriendin:
wanneer je gezond bent,
heb je 1000 wensen
Wanneer je ziek bent,
dan heb je er maar 1 …
Lucas bestelde mijn boek, maar gaf ook aan het boek pas te gaan lezen zodra hij weer een
weekje in het Eibernest zit. Vanzelfsprekend! Gezondheid staat op nummer 1.
Mijn gedachten gaan regelmatig naar hem en in gedachten leef ik met hem mee; met een
mooie kaart of met een reactie op zijn columns. Volgens mij zijn er zeker meer vrienden en
mensen die op die manier een blijk van belangstelling tonen.
Zo nu en dan ontvang ik een kort berichtje. Hoe makkelijk het vroeger ging om te wielrennen
en hoe vermoeiend het nu is om slechts een paar boodschappen te doen bij Appie en dan
voor de rest van de dag al weer bij te moeten tanken.

O, Lucas, ik hoop toch zo dat je herstel voorspoedig zal zijn, dat je samen met E en met
kinderen en kleinkinderen nog een gezonde en mooie toekomst tegemoet mag zien.
En: gezondheid blijft natuurlijk op nummer 1 staan, maar het zou fantastisch zijn dat je weer
wielerritjes mag gaan maken en dat de titel van een nieuwe column ooit weer mag zijn
‘het jaar dat hij weer op zijn fiets klom’.

 

 

Het jaar dat ik niet fietste (4)

 Enfin,ik kom bij dokter Blom terecht, op de afdeling Radiotherapie. Die afdeling zit behoorlijk verstopt in het ziekenhuis. Op de min 2 afdeling en en ik begrijp dat ook wel. Radiotherapie en straling, ja, dat is wat, natuurlijk. Heel veel gevaar om mensen te besmetten. Enfin, ik ga wat snel door deze laatste aflevering heen, jullie hebben al heel veel geduld gehad met al dat gejank van mij. 

Nog even een anekdote, de eerste maal dat ik aanschuif in de grote wachtkamer zie ik een hele grote puzzel liggen op de gemeenschappelijke tafel. Het schijnt de bedoeling te zijn dat mensen die in de wachtkamers van de radiotherapie moeten wachten, die puzzel*s( gaan oplossen, mmaar ik heb daar weinig mee.  Ik haal een boek tevoorschijn en zie een wat oudere man en vrouw, duidelijk echtpaar, zich daar over buigen. Ik vraag hen of ze hier bekend zijn, het is namelijk mijn eerste keer en de man, een ouderlijk type, kalend en en niet al te fris ruikend, vertelt me dat hij al zeven kankersoorten heeft gehad "Neus, keel, long, darm. kaak, en nog meer" vertelt hij haast trots. 

Ik kijk naar zijn kale kneiter en zijn ingevallen gezicht ik zeg dn: "U bent wel een hebberd, is het niet?" Er wordt wel gelachen, maar ja, het is geen echt leuke opmerking, vind ik.

Ik meld me aan de balie, wordt doorverwezen naar een kamer waar een masker van me wordt gemaakt. Een kunststof masker, helemaal op maat van mijn hoofd en hals en met een gat waar de straling moet komen. Daarna maakt men een soort van 'trainingssessie' van mijn kanis en dat is goed, schijnt. Ik word binnengeloodst  bij ene dr Blom, een radiotherapeut en die heeft uitgerekend dat ik vijfendertig (35) keer een bestraling moet ondergaan.

Het is een aardige man, een half dertiger denk ik, met zo een fijn vierdagen baardje, Een slanke man, ziet er goed uit, maar meer een wiskundige dan een empathische hulpverlener. Ik denk dat hij meer een wiskundige is, wat ook blijkt uit de rekenliniaal die uit zijn doktersjas steekt; maar ik zal hem later beter leren kennen en we krijgen wel een goede band. Ik zeg tegen hem dat: "Ik ben niet bang voor die kanker dok, die kanker moet bang zijn voor mij" en hij lacht wat scheef, maar ik meen het wel heel allemaal. Ik laat me gvd de gvd de gvd niet bang maken. Ik blijf leven, ik MOET blijven leven, voor mezelf, voor m'n lief voor de kids en ja en vooral voor de kleinkinderen.

Enfin, ik ga gedurende zeven weken, vijf dagen in de week naar het VU. Met de bus, snel en betrouwbaar. Ik krijg gedurende die 35 dagen een masker over mijn kanis, wordt in een "rioolpijp' geschoven, nadat echt hele lieve assistenten dat vervelende masker over mijn hoofd hebben geschoven en heel hard hebben vastgeklikt. Die bestraling sessies duren oha niet zo lang, drie minuten, soms vijf. Vervolgens ga ik weer naar huis, vaak wandel ik, dat doet me deugd en goed, dan wil vaak nog eerst nog eens iets eten, uit de AH to go bij het hospitaal, maar ik merk dat ik totaal geen smaak meer heb. (Dat is tot nu nog steeds het geval, ik proef bitter weinig en wat ik proef is vaak heel SMERIG)

Soit, ik ben behandeld en maanden later wordt ik door de Vlaamse KNO arts, die mijn behandelaar was/is ook gezond verklaard. Ze schuift nog wel zo een naar pijpje door mijn neus, nu ja, eerlijk is eerlijk, het is de assistente, maar enfin, man, wat een opluchting, ik ben SCHOON! Maar moet nog regelmatig terugkomen in de toekomst.

Heel langzaam gaat het leven weer opstaan. Ik ga weer (wat) fietsen, we gaan binnenkort weer eens naar de kleinkinderen, de jongste en haar man zijn hier net geweest, we shoppen weer wat en ja, misschien gaat het/ik helemaal beter worden? 

Het is hopen en afwachten.

Sorry voor het geneuzel, maar ik wilde dit even kwijt

Het jaar dat ik niet fietste 3

 Een goede vriendin, Ceciel, liet me weten dat het dorpje dat ik laatst vernoemde niet Mello, maar Meddo moest zijn, hierbij dus en dank aan Ceciel, zij is een literatuurvriendin. 

Enfin, ik rijd nog een stukje, kom door Winterswijk en zie daar, groot, de foto van hun lokale held, de dichter Gerrit Komrij, aangeplakt. Hij was, helaas al jaren geleden overleden, zoon van een bakker. maar hij werd dichter. De meesten onder jullie kennen hem nog wel, een irritante, wat krakende stem, maar hij was een enorme dichtkunst kenner.

Soit. Ik kom nog even langs het ziekenhuis, kijk even bij de SEH ingang, gewoon, uit nieuwsgierigheid  en ga verder naar huis, via bijna niet bestaande fiets routes richting Eibergen. Goed er staan dan wel van die rood/witte bordjes zat, maar die zijn niet te vertrouwen in dit stuk van het land, vaak wijzen ze de verkeerde kant op, maar ja, ik kom wel aan in ons huisje.

In de middag gaan we toch nog wat shoppen en nee, een terrasje zit er niet echt in, het gaat namelijk regenen. Maar goed, zij voelt zich ook niet al te happy, toch en ja, dan is een terras ook niet alles.

Het is ondertussen wel aan dik vrijdag geworden en veel vakantie gevoel hebben we tot nu toe niet gehad en ook niet meer over. We kijken die avond wat tv, ik heb zelf een vette dvd serie bij, "Foyle's War" en ja ik kijk daar graag naar. Ik ga wat vroeger naar bed dan de lief, misschien door dat ik nog wel wat heb kinnen fietsen? In ieder geval, ik ben in mijn eerste slaap, zeg maar, dat is rond een uur of elf en ze roept me want ze heeft weer heel veel last van dat gedoe met haar hart. Uit ervaring weet ik dat die kloppingen niet zo maar weggaan, het duurt vaak langer om die ritme stoornissen klein te krijgen. Ik kleed me fatsoenlijk aan en pak de, opgeladen, mobiel. Dat is een dingetje van me. Altijd een geladen mobiel in de buurt hebben, want, "je weet maar nooit", toch? Misschien is het een Marine man ding, ik weet het niet, maar zoiets toch wel dagelijks, bijna.

Ik probeer haar wat te kalmeren, wat ook wel lukt, ze weet wat het is en dat het overgaat en we bellen het ziekenhuis in Winterswijk. We krijgen een SEH arts aan de lijn en leggen de zaak voor. Zij gaat meteen een dienstdoende Cardioloog bellen en komt ASAP terug. Enfin dat gebeurt ook allemaal, ze komt terug aan de telefoon en zegt dat de cardioloog zegt dat het ene pilletje wel naar twee kunnen en de lief neemt een tweede pil die, na een half uurtje gaat werken. 

'Morgen dus terug naar huis', besluiten we allebei en hebben daar allebei vrede mee. (Het Eibernest zal ons, dat is heel netjes, later nog twee niet geslapen nachten compenseren en terug betalen.)

Die zaterdag zijn we vroeg op, we pakken onze spullen in, laden de auto in en checken om 10.00 ongeveer uit en zijn, het is zaterdag en ja, niet veel verkeer op de weg, voor 1200 thuis. Triestig wel, vinden we, maar goed, beter voor haar. Ik blijf pijn in mijn keel houden, stikvervelend. Die maandag ga ik naar de huisarts, een vrouwelijke vervangster dit keer van onze geliefde dokter Griever. Ja, geloof het of niet!

Nu ja, het is een vrouwelijke arts. So? Ik ben helemaal klaar met dat Woke geouwehoer en met dat gendergedoe. Jezus. Een Man is een Kerel en een vrouw is een schat en een vrouw en ja, dat moet in mijn ogen zo blijven. Oh ja, hoor, je mag allemaal je mannelijke plasser verruilen voor een platte, dat maakt mij niet uit, maar dring het allemaal niet zo op, zeg! 

Goed de arts bij wie ik terecht kom is dus een vrouwelijke arts, onze eigen huisarts heeft de maandag vrij. Ik vertel haar mijn klachten, ze onderzoekt me en zegt, heel eerlijk, 'ja ik denk dat het kanker van je keel is.'  Oeps, dus, zo eerlijk. Even mijn hoofd in mijn handen en ja, vragen wat nu? Ik verwijs u naar het Amstelland ziekenhuis, naar de KNO en ja, die gaan kijken wat het is en ja, die gaan u verder helpen.' Vrij snel daarna kom ik in het fraaie en goede ziekenhuis, hier in Amstelveen en wordt geholpen door een KNO arts, vrouwelij ook weer. Ze heeft haar diagnose al vrij snel klaar. "Keelkanker mijnheer" en ze maakt een verwijzing naar de KNO afdeling van het VU, daar weten ze er meer van. 

Ik heb natuurlijk nog duizenden vragen. Zij kan er niet veel van beantwoorden, dus ja, ik wacht op een oproep van de VU. Die komt al snel, ik meld me in dat hele grote ziekenhuis bij de KNO afdeling en wordt door allemaal mensen bekeken. Ook hier weer stel ik heel veel vragen, ik heb een schrijfblokje vol meegenomen en ik krijg heel veel antwoorden. De "Uberbaas" is een Duitse professor, nu ja, iemand met een Duitse naam en een idem accent,  die me 'geruststelt' dat ik te oud ben voor Chemotherapie, maar met 'bestralung kann man nog wass'. Ik bedank hem niet van harte en krijg een niet al te oude dame als behandelaar, denk ik. 

Vanaf die dag ben ik in handen van de 'Witte Vloed', zoals men dat ooit noemde in ziekenhuis kringen. zeg maar. Dat was het moment dat alle artsen en hun assistenten en de verpleegkundigen hun rondes maakte naar de bedden van de patiënten En dat zal ik weten. Maar ja, het is allemaal in mijn voordeel. Voor mijn gezondheid, toch zeker? 

Ik wordt naar allerlei onderzoeksinstituten doorgezonden. Men neemt in de volgende dagen bloed af, longfoto's, ik moet een MRI laten maken en men neemt puncties af van de lymfklieren in het nek/hals gebied. Die laatste onderzoeken zijn niet al te aangenaam. De MRI ook niet. Men vraagt wel of ik een muziekje wil horen en ik vraag of ze Pink Floyd hebben en ja, dat gaan ze aanzetten en ik hoor een van mijn meest geliefde nummers: Çomfortably Numb'.

En dan wordt ik, een dag of wat later, gebeld om zo snel mogelijk om het behandelplan te gaan bespreken. Nu ja, ik ben er natuurlijk, als de kippen bij, zegt men dat nog, en ik begeef me in de looppas. zoals men vroeger bij de Marine zij, naar het ziekenhuis.

Het jaar dat ik niet fietste (2)

 Het jaar dat ik niet fietste deel 2

Enfin, ze is zo benauwd en ik natuurlijk nu ook, dat ik 112 bel en door word verbonden met het ziekenhuis/ambulance oproep van het ziekenhuis in Winterswijk. Ik doe mijn oproep, geef het adres door en ze vertellen me dat ze er met een half uurtje zijn.

'Zo lang?' zeggen we tegen elkaar. Maar goed, ik haast me na een minuut of twintig met de auto naar de poort van het terrein, ik neem de sleutel voor het toegangshek natuurlijk mee want ik moet zeker weten dat dat voertuig naar binnen kan.Ik drentel wat heen en weer, voornamelijk getrokken door mijn lief, die ik ongeveer elke minuut bel en nee, ja, het is te houden. En na een half uur is de Winterwijkse ambu er. Ik vang hen op, maar de chauffeur heeft zelf een pasje en is al voor mij bij huisje nummer tien en sterker: de broeder is al met het onderzoek bezig van mijn geliefde.Ik blijf een beetje bleu op een afstandje, ze wordt in het vrij kleine woonkamertje onderzocht en nee, ik wil dat niet echt zien. Na een half uur wordt ze aan allemaal slangen draden gelegd draden en zo en gaan ze naar het Beatrix ziekenhuis in Winterswijk. Ik moet zelf maar zorgen dat ik daar kom en de, vrij norse en chagrijnige, ambu chauffeur zegt dat ik maar Beatrix ziekenhuis op de TomTom moet intikken. De man heeft kennelijk de schurft aan mensen uit wat hij als Holland beschouwd. Het is een grote man. Je weet wel. Met zo een bier en worst buik en nee, hij is niet echt aardig.

Enfin. De lief wordt in de Ambu geschoven, ze word naar Winterswijk afgevoerd en daar verder bekeken en onderzocht en ja, ik moet dan maar volgen. Ik volg iets later, ik neem haar tas mee, ik neem de sleutels mee, ik zet de thermostaat op laag, ik spoel nog even wat spullen af, ondanks dat ik echt bezorgd ben. Een minuut of wat na de ambulance ga ik ook richting Winterswijk.

Het wordt een rare rit. Ik heb natuurlijk de TomTom ingesteld. Ik had, thuis, nog even snel op de laptop het adres opgezocht van het ziekenhuis en dat ook ingetikt. Ik ken de omgeving vrij aardig natuurlijk, na al die vorige vakanties die we daar hadden doorgebracht, maar om dat nu, in het holst van de nacht, allemaal te herkennen? Ik word, ik zeg het maat meteen, via allemaal boerenweggetjes er op uit gestuurd en niet via de N19, de verkeersader van deze streek.In de eerste kilometer rent er een haas meters, maar echt meters, voor me aan. Ik wil het beest natuurlijk niet doodrijden, ik moet, ondanks mijn stress laten gaan en ja, eindelijk duikt het beest het zijterrein in.

Even later passeer ik slapende en vergeten dorpjes als Mello en Zwolle en dan kom ik, op aanwijzing van de TomTom, op het ziekenhuis terrein aan. Er is parkeerruimte zat, dus ik zet de auto zo dicht mogelijk bij de ingang, haast me naar binnen en vraag aan de dame van de receptie waar mijn vrouw ligt. 'Oh die is net opgenomen, nietwaar? Loopt u maar even door naar de SEH en vraag daar nog even. Maar, ik moet wel haar gegevens hebben, zoals verzekeringskaart en de huisarts en zo, wilt u daar voor zorgen?'

Ik beloof dat en zoek naar de kamer waar mijn geliefde ligt en schrik van het aantal slangen en stickers die op en over en in haar bevestigd zijn. Infusen en cardiogram pleisters overal en op het moment dat ik kom kijken wordt ze naar de röntgen afdeling vervoerd en staat ze voor zo een bord met zo een apparaat achter haar. Man, man, man wat kun je toch wat meemaken op wat aanvankelijk een fijne vakantie leek?

Ik sta maar wat te staan, ik kan/mag niet in de behandelkamer blijven, wil dat liever ook niet, want om de geliefde zo te zien is niet prettig. Ik drentel dus wat op en neer tussen de SEH en de wachtkamer, waar ik water en thee drink en ik rook af en toe, toen deed ik dat nog, een sigaretje bij de auto. Die staat bij een brede gracht, dus ik kan mijn peuken in het water mieteren en zo verwijderen dat ze niet zichtbaar zijn.

Ik begrijp dat het wachten is op de cardioloog en zijn adviezen. Tegen een uur of acht in de ochtend is de lief nog steeds op de SEH afdeling, maar ze voelt zich beter en heeft een stuk minder klachten. Ik wacht geduldig op de parkeerplaats en kijk naar de voertuigen die momenteel gaan en komen. De gaande voertuigen zijn over het algemeen wat minder duur, dus denkelijk van verpleegkundigen die de nacht hebben gehad en zich nu naar huis spoeden om nog wat uren slaap te kunnen krijgen voor ze weer 'de nacht ingaan' zoals het in het jargon heet. De komende voertuigen zijn heel vaak fietsen, E-bikes, brommers of wat oudere auto's. Die beschouw ik niet als die van artsen of specialisten.

Ja, dat is heel zwart/wit, maar in mijn gedachten rijden rijke cardiologen met dure auto's, zijnde Jags, vette BMW's en/of Tesla's of zo. Nu ja, wat en hoe dan ook, ik ben verward en angstig, wat een gedoe was dit allemaal deze nacht. Ik heb flinke trek gekregen en loop even naar de kantine van het ziekenhuis, dat ondertussen net open is. Ik neem een tosti en een bekertje thee. De tosti doet pijn bij het slikken als ik eet, gvd de gvd, jees, wat is dat? Wat is er nou weer aan de hand en heel langzaam gaat er een nare gedachte in mijn hoofd opkomen. Maar goed, mijn gedachten zijn voornamelijk bij mijn meissie en, gelukkig, tegen elf uur wordt ze vrijgegeven en gaan we naar huis. Ze heeft medicatie meegekregen, dezelfde pil die ik heb. Ze heeft aanwijzingen meegekregen voor een gezonder leven en een betere gezondheid en zo. Logisch, je komt uit een ziekenhuis.

Het eerste wat we doen (deden toen, we zijn er nu allebei gelukkig niet meer mee behept) is een sigaretje opsteken in de beschutting van de auto. Ik zeg dat we nu gelukkig er niet meer mee behept zijn. Tsja, ik ga geen oordeel vellen over roken en over mensen die roken, ik zou niet durven, ik ben vanaf mij zestiende tot mijn zeventigste ongeveer een totaal nicotine verslaafde geweest. Dus als er mensen zijn die nog steeds roken, hé ik vel geen oordeel hoor en ik ga je ook niet vertellen dat je beter stopt, dat weet je zelf ook wel.

Ik stuur het stadje uit en we zijn allebei vrij behoorlijk aangedaan. Logisch, wat een gedoe en gehannes, maar wat een perfect ziekenhuis om alles zo goed te checken en te behandelen, toch? De geliefde heeft een pilletje gekregen, een maal daags tegen de hartkloppingen en ja, ik slik dat zelfde pilletje tot volle tevredenheid. De E is natuurlijk hartstikke moe en helemaal onder de indruk van wat ze allemaal heeft meegemaakt. Ze kijkt wat naar de natuur en is vrij stil, maar goh, hoe logisch is dat?

Een half uur later zijn we thuis, drinken koffie en gaan we allebei nog even een uurtje liggen. In de middag ga ik nog boodschappen doen, de lief heeft, begrijpelijk, niet veel zin om mee te gaan. 's Avonds eten we een boterham en een kopje soep, meer niet, we zijn allebei onder de indruk van het hele gedoe van de afgelopen nacht en de hele ochtend. Die avond zitten we rustig in het huisje, drinken iets en kijken tv. De dag daarop doen we wat boodschappen, de geliefde voelt zich wel al stukken beter met het pilletje van 25 mg Metoprolol en ja, we pakken ergens een terrasje en drinken een bakkie en eten een tosti, ons vakantie menu zeg maar, maar ik geniet er niet erg van, ik heb pijn bij het slikken.

Dan wordt het donderdag en hebben we nog een heel vakantie weekend voor de boeg. Ik heb al plannen om een Chinees te halen bij dat hele goeie restaurant dat ze hier, in Eibergen hebben. (Er zij er meerdere, maar de beste is wel 'Nieuw Paradijs'. Een fraaie toko, ook nog eens gelegen aan de doorgaande weg, met een groot parkeerterrein. Ik haal, zij blijft liever thuis, een basis hap. Een bami voor haar, een loempia met satésaus en een Nasi Rames voor mezelf. Goh man, wat heerlijk, maar ja, dat gedoe in mijn keel als ik eet?)

Ik ga vroeg naar bed, een dikke buik van het eten en ik wil morgen een flinke tocht maken, misschien via Vreden naar Winterswijk en zo weer terug. Even om te zien hoe de tocht van de vorige dag was. Nu ja, ik neem Vreden niet mee, maar ga wel in de dorpjes die ik vannacht gepasseerd ben kijken. Mello en Zwolle. Hm, veel indruk maken de plaatsjes niet. In Mello, wel een fraaie kerk, zie ik een poster hangen van een waarschijnlijk hele popi zanger die het a.s weekend op gaat treden maar de naam en het hoofd zeggen me niets.

Het jaar dat ik niet fietste

'Tja, nu ja, ik weet het ook niet meer, maar zullen we dan maar toch maar weer naar het Eibernest gaan, in Eibergen? Ja, ik weet het wel, we waren er al jaren aan een stuk, zowel in het voorjaar en in het najaar. Maar we hebben zoveel optie bekeken, toch?”

'Nou ja, ik zou het verder ook niet weten, hoor. Tsja, het is betaalbaar, we hebben er de Belgische tv en ja, we mogen er roken, nog steeds, nou ja, doe maar. Al die andere parken zijn niet te betalen.'

Door dit gesprek, ergens in de januari maand van 2023, kwam het dat we, ergens aan het begin van augustus van dat jaar, weer eens, en ja, het was weer voor de zoveelste maal, opdoken in 'Het Eibernest' een fraai gelegen bungalowpark in de buurt van Eibergen, de Achterhoek. Niet ver van gelegen van Enschede en Almelo en van de Duitse grens.

Wij probeerden/tot nu toe, elk jaar twee maal met een soort minivakantie, bijna altijd in eigen land, weg te gaan, gewoon, even lekker weg, even wat anders dan Amstelveen, onze woonplaats, even wat anders dan al de stress van de 'Grossstad' zoals men het in het Duits noemt.

Niet dat Amstelveen een Grossstad is hoor, verre van. Het is (met 80.000, neigend naar de 100.000) inwoners geen dorp meer of zo, maar het heeft nog steeds veel kleinsteedse dingetjes. Buren groeten elkaar nog, vragen hoe het gaat, wetren soms hoe het gaat met elkaar, omdat je dat dan weer eerlijk kan vertellen, de mensen houden deuren open voor elkaar, de jeugd excuseert zich als het even te vrij is geweest, nu ja, het is prettig wonen, daar bij ons. En, nee, dat mag ik eigenlijk niet zeggen, maar de mensen die van niet Nederlandse afkomst zijn, zijn volkomen geïntrigeerd in onze buurt, lees, ons dorp. We hebben naaste buren waarvan de vrouw en de meiden met hoofddoek rondlopen, ze zijn van Indonesische/Molukse afkomst en we hebben ook Chinese bovenburen en ja, dat is allemaal prettig aan het verlopen. Geen ene wanklank, maar af en toe willen we er wel een uit, natuurlijk. Even een frisse neus, even in het groen en uit de stads drukte.

Zo ook die augustus maand. We laadden de auto in, de racefiets, in dit geval de Bianchi Nerone, gaat als eerste op de achterbank. (Er staan nog twee race fietsen te trappelen om mee te mogen, maar dat zel een andere vakantie worden) Ik heb de auto in het weekend daarvoor natuurlijk al door de wasstraat gestuurd en helemaal en vol afgetankt, we kunnen dus, volgens het metertje, minstens 700 kilometer aan door ons land maar zeker ook op Duits grondgebied, want Eibergen is een grensplaats en we gaan graag even winkelen in het buurland. De super daar heeft net even wat meer te bieden dan de reguliere Appie en de Jumbo en zo.

Op die bewuste maandag vertrekken we rond twaalf uur, natuurlijk veel en veel te vroeg, we kunnen eigenlijk pas in checken rond drie uur, misschien wat later, maar goed, we stoppen onderweg nog eens voor een hapje en een drankje bij een tank station en dat doen we op het dooie gemak.

Rond 1500 zijn we al bij het Eibernest en ja, hoor, we worden, zoals gewoonlijk, hartelijk begroet, we krijgen de sleutel, een informatie map en we mogen meteen door. We gaan de auto naast het huisje zetten, pakken de bagage uit, zetten die een beetje hap-snap in de kamertjes en als laatste pak ik de fiets uit en zet die op haar plek.

Het is weer eens nummer tien, een huisje dat we al eerder hadden. Oké en goed, de woningen zijn wat ouder en, zoals de geliefde in een review al aangaf, wat oubollig, maar ze zijn geriefelijk en schoon, hebben alle comfort die we nodig hebben. Ik weet dat hert internet wat moeilijk is, omdat het allemaal wat ouder is, denkelijk, maar, nadat de laptop is opgetuigd, gaat het vrij vlot.

De lief spoort me een beetje aan, we moeten nog boodschappen doen en ja, da's waar. We rijden naar het dorp en, hoewel ik hier al heel vaak ben geweest, vind ik Eibergen nogal ingewikkeld rijden en ik houd de TomTom in de gaten.

Een half uur later hebben we de boodschappen gedaan, de wagen bij de snackbar van het park geparkeerd en lopen we daar naar toe voor onze avond maaltijd.

Het is een beetje traditie van ons, geworden, in al die jaren dat we met of zonder onze kinderen op vakantie gingen, dat we de eerste vakantiedag, een frietje met van alles namen. Gewoon, omdat het lekker is, maar ook omdat het lekker makkelijk is en we, geen van beiden, toen en nu, zin hebben om te gaan koken na een lange dag van reizen, inchecken en shoppen.

Gelukkig heeft 'Het Eibernest' een hele goede snackbar. Voor E is een frietje met een kalfskroket goed, maar ik wil altijd iets meer, iets vetter. We zitten, zoals ik al zei, tegen de Duitse grens aan en ja hoor,ze hebben 'Bratwurst mit Schiewiebln', broodje braadworst, Duits dan, met gebakken ui!

Heerlijk hartig en vooral, heerlijk vet! Net wat je nodig hebt na een hele dag.

Tijdens het eten kijkt de geliefde naar de tv, ik kijk naar een landkaart om te zien wat en hoe ik morgen ga rijden. Nee, da's niet helemaal waar, hoor, ik weet precies waar ik de volgende ochtend naar toe wil en dat is naar Vreden, een stadje,net over de grens waar ze een enorm 'Kaufhaus' hebben, een van die super zaken waar de Duitsers een patent op hebben. Morgen ga ik de route per fiets verkennen en later op de dag, in de middag, gaan we daar shoppen. Het is een leuk, maar ja, na al die jaren, een heel bekend ritje, dat me, aan het einde via Zwillbrock, terug zal voeren.

Dat is Zwillbrock is een heel klein grensplaatsje en ik kan vandaar af, rechtdoor naar Groenlo en zo terug, of rechtsaf en zo richting Eibergen. Nu ja, ik zal wel zien hoe het gaat, het weer is in ieder geval goed, de volgende dag.

Nu ja, we zijn beide moe, ik ruim mijn dingetjes alvast op, ga naar de badkamer voor mijn dingetjes en leg een boek klaar om nog even in bed te lezen, maar ik heb het idee dat het na een pagina al over is en ja, dat is ook zo. Ik lees iets van Michael Connolly, altijd wel goed, maar ik zak binnen vijf minuten al weg in een welverdiende rust. Denk ik.

Ik merk nauwelijks dat de lief even later tegen me aankruipt, maar ik merk wel dat ze, een tijdje later me wakker schudt en dat ze behoorlijk panisch is.

'Goh mijn hart, mijn hart! Man dat gaat vreselijk te keer!' Ik voel haar pols, er is niet al te veel aan de hand. Maar ik begrijp wat ze bedoeld, een jaar of twee geleden heb ik net zo een nare en rare toestand met mijn hart gehad, ik ben daarvoor bij de huisarts geweest. Het was, volgens hem, Atrium fibrilleren.

Volkomen onschuldig, maar vreselijk vervelend. Bij mij is het toen met een pilletje en wat later een wat sterker pilletje, beter geworden.

Goh en ja, we worden allebei een beetje panisch en bellen de 112! De ambu zal zo wel komen!

Coureurs belagen

 Wat is het toch met die toeschouwers aan de kant die met bier (of zelfs met urine, zoals ik begreep) gooien naar, voornamelijk, MvdP? Of, zoals, een week geleden, de zevende van de vierde, bleek dat er iemand zelfs een petje in het achterwiel van ons aller 'Matje' wilden gooien? En ja, van die dronken toeschouwers, ik denk dat het vaak Vlamingen zijn, begrijp ik het een beetje wel, die zien natuurlijk veel liever een Vlaming winnen, maar dat bewuste petje kwam van een 'dame', die het probeerde in het wiel te werpen. Tsja, misschien ook een gefrustreerde Vlaamse?

Later beweerde ze hem dat petje op zijn hoofd wilde gooien als eerbetoon. Nu ja, dan had ze wel een rottige parallax  want zijn hoofd zat echt een dikke  meter hoger. Niet dat een petje in een achterwiel veel doet hoor, hooguit blokkeert het wiel, de coureur, in dit geval ons aller trots, zou kunnen vallen, maar ja, hij is daar veel te "stuurknap" voor en het eventuele euvel is zo verholpen. In het voorwiel is het stukken erger, je voorwiel blokkeert en je gaat echt helemaal op je muil. 

Maar goed, waar komt die agressie vandaan?  Waarom gooit men al die dingen, in vooral Vlaamse of semi Vlaamse, koersen? Vroeger dacht ik het antwoord klaar te hebben. Dat ging dan over de cyclo cross wedstrijden. Die werden gereden in de tijd dat het een winterstop voor de voetballers en ja, de zogenaamde voetbalfans, hadden geen uitlaatklep in de stadions en zochten, bijna allemaal, nu de cyclocross op en gingen daar verder met het uitleven van het primitieve gedoe van de voetbalfan. Dat voetbal is al een agressieve sport en de fans zijn nog erger.

Goed, die wedstrijden waren in de afgelopen weken in Vlaanderen en het noorden van Frankrijk, nu ja, da's ook een best stukje Vlaanderen eerlijk gezegd en lees de geschiedenis er maar eens op na. De boeken van Herman Chevrolet en zo, maar ook de verhalen in het geweldige tijdschrift 'De Muur' laten je merken hoe veel Vlamingen er verwant zijn aan de Noord Fransen. Een deel van La France dat (misschien) nog steeds een vorm van Nederlands spreekt. 

Maar ook daar werd MvdP belaagd, er was gegooi met bier, misschien met urine en als klap op de vuurpijl gooide die ene dame een petje naar zijn wiel! Het moet toch niet gekker worden? Maar Poerkwa dan wel? Waarom zo een haat tegen MvdP? 

Hij is meer Vlaming dan Nederlander en ook was hij helemaal een Vlaming dan zouden wij Nederlanders,wij, die dikke nekken zoals we in Vlaanderen genoemd worden, nog steeds van hem houden, het is gewoon een ras coureur en een hele fijne en bescheiden gosert!

Vandaag fietste hij in Limburg, een koers die hij eerder won. Marianne Vos won de wedstrijd eerder op de dag bij de dames, maar man, hoe dat kwam? Goed, Mat kwam in de wedstrijd niet voor, je kan ook niet altijd alles winnen en hij eindigde in het peloton. 

Maar: ik heb geen bier/urine/petgooiende figuren gezien. Niet een enkele! Zijn wij Dikke nekken dan toch meer koersliefhebbers dan onze zuiderburen? Of zijn we sportiever? Er won overigens een Engelsman, ene Thomas Pidcock, een talent!

Over De Ronde

 Ja, daar gaat het in wielerlievend land natuurlijk voornamelijk over nietwaar, dezer dagen? Over de Ronde van Vlaanderen, die wel erg helemaal onthoofd lijkt door de vreselijke val en het uitvallen van Wout van Aert, Jesper Stuijven, Briniam Grimay en meerdere topcoureurs!

Ik heb jullie eerder wat meegedeeld over mijn eigen ongemak, nu ja, echt heel hartelijk dank voor alle lieve en positieve reacties, echt, ik most alweer janken. 

Maar soit. vandaag ben ik wat meer nuchter, temeer omdat ik binnenkort een afspraak heb met ene Dr van Nuffel, een Vlaamse KNO arts/chirurg, die me, ergens in oktober, opereerde en, toen ik weer aanspreekbaar was na de narcose, ook een heel leuk en goed gesprek met me had.

Zij is een aardige en vaardige dame met een heel fraai Vlaams accent. Nu ja, ik kom op dat Vlaams accent omdat ik binnenkort een afspraak met die arts (Nuffel) heb en hopelijk vertelt ze me dat ik beter ben en omdat de RvV aanstaande zondag gaat plaats vinden, de RvV, de Ronde van Vlaanderen, ik geloof zowaar dat dat een wedstrijd is die hoger genoteerd staat voor de heren/dames coureurs dan het WK. Omdat de RvV zoveel uitstraalt, zoveel emotie te weeg brengt en zo, je ne sais pas, alles is wat een wielerwedstrijd moet zijn. En dat vooral in het oerland van het fietsen (niet helemaal waar), maar in ieder geval in Vlaanderen. 

Ik heb veel boeken en geschriften gelezen over deze wedstrijd, maar de fraaiste werken zijn die van Karel van Wijnendale, een Vlaamse journalist, die overigens helemaal anders heette, maar zich noemde naar een kasteel, waar hij even in de bediening had rondgesjokt. Later werd hij. o.a. journalist en begon zijn eigen krant en ja, ook zijn eigen ronde, ergens in 1913. "Heren, begint' waren de woorden waarmee hij de allereerste Ronde van Vlaanderen mee op beginnen schoot, zeg maar. Die eerste ronde was geen succes, hoor, nauwelijks coureurs aan de start, bijna geen geld voor de winnaars en ja, ff later brak de 1ste wereld oorlog uit. Hij schreef voor zijn eigen krant, Sportwereld. Daarin had hij zijn eigen taalgebruik om alles wat heroïscher te maken. Met kreten als: 'ze toolden langs de wegen' en: 'het stormde uit de geluchten' en dat soort kreten, dat schreef hij in zijn krant, ja, tv bestond nog niet dus niemand kon het controleren, en ja, de verkoop van zijn kranten schoot omhoog.

Maar vanaf 1919, die afgrijselijke oorlog was net afgelopen, kwam die ronde wel weer voor op het wielerprogramma. Met (later) heel veel succes en het werd een GROOT spektakel, misschien wel het grootste fiets spektakel ter wereld. Ja, oké, samen met Parijs-Roubaix natuurlijk, maar de RvV heeft vaak wel een apart streepje voor. Want die Ronde staat altijd bol van spektakel, van sensatie, helaas van valpartijen en ja, van (vaak)  slecht weer en dus ja, van (heel vaak) sterke winnaars.

En nu ja, mensen, mensen, mensen, wat was het weer een heerlijke koersdag. Vanaf kilometer nul, nu ja, vanaf de fictieve start gekeken (0915 uur tot 1630 uur) en ik heb nu behoorlijk 4kante ogen, maar dat is weer eens iets anders dan staar, maar wat was het weer een indrukwekkende MvdP show. En ja, er ontbraken nog een behoorlijk aantal toprenners door blessures en ik geloof meteen dat WvA en Jasper Stuyven er een heel groot duel van hadden gemaakt, maar de manier waarop Matje op de Koppenberg wegreed en er eigenlijk niemand echt kon volgen, bewees zijn klasbak status weer eens.
Het was weer eens grappig om te zien dat die beklimming weer voor een schifting zorgde, toen Garcia van zijn fiets moest stappen en niet meer bovenkwam, nu ja, lopend dan.
Daarna moest de rest van het peloton ook gaan wandelen op die kasseien en ik kan je verzekeren dat dat op de wielerschoenen, met die klikpedaal plaatjes, een drama is.
Nu is ons aller Matje, maar nu weer eens zonder matje, op dezelfde hoogte als die andere coureurs met drie overwinningen in de RvV. Ik geloof dat dat getal het een beetje een maximum aantal is, maar, VdP kennende gaat 'ie volgend jaar toch voor een 4de zege.

Hoe zou het trouwens met die jonge vrouw zijn die door een coureur aangereden werd? Dat vond ik wel heel dramatisch!

Nog dramatischer vond ik het gooien van bier? naar VdP en ja, dat afgrijselijke boegeroep? Waar komt dat vandaan? Ik heb het idee dat dat geen echte wielerfans zijn, want die juichen voor alle coureurs. 

Maar goed ik heb weer eens genoten van het begin van 'de heilige week'. A.s. zondag Parijs-Roubaix. Weer eens Matje?